จะไม่มีใครเป็นนักพิษผู้วิปริตเช่นเจ้าหรอกใช่ไหม!” โดนเข้าไปครานี้พวกเขาถึงกับหวั่นกลัวเลยทีเดียว
มู่เฉียนซีกล่าว “น่าจะไม่มี คนเดียวที่น่าจะรับมือได้ยากก็คงจะเป็นหญิงสาวชุดแดง นางมีสัตว์ศักดิ์สิทธิ์ระดับสองอยู่ตัวหนึ่ง!”
“ก็แค่สัตว์ศักดิ์สิทธิ์ระดับสอง หากสู้ไม่ได้พวกข้าก็ยิ่งหนีได้! แต่หากเจอคนเช่นเจ้า แม้แต่คิดหนีก็ไม่มีทางหนีรอด!” พวกเขาบ่นขึ้น
“พวกเจ้าไปลงมือได้ หลังจากที่ปล้นเสร็จ แกนวิญญาณเอามาให้ข้า อย่างอื่นพวกเจ้าเอาไปแบ่งกัน สัตว์วิญญาณและแกนวิญญาณที่ล่ามาในช่วงเวลานี้ข้าก็เอาด้วย”
“ขอรับ!”
มู่เฉียนซีโบกมือพลางกล่าว “เอาหล่ะ ไปลงมือได้แล้ว แต่ก็ต้องรบด้วยหล่ะ!”
“ขอรับ!”
พวกเขาล่าถอยไปอย่างรวดเร็ว และเมื่อพวกเขาล่าถอยไปได้ไกลแล้ว ก็ร้องไห้ขึ้นมาอีกครั้ง
“ฮือฮือฮือ! พี่ใหญ่ พวกเราช่างน่าเวทนาเสียจริง! ปล้นไม่สำเร็จแล้วยังโดนปล้นกลับจนสิ้นเนื้อประดาตัวเช่นนี้อีก!”
“เฮ้อ โดนปล้นนั่นก็ช่างเถอะ ดูเหมือนว่าตอนนี้พวกเราก็หนีมาได้แล้ว”
“อีกอย่าง พิษที่พวกเราโดนนั้นคงไม่ถึงตายหรอกกระมัง!”
พี่ใหญ่ของพวกเขากล่าวขึ้นว่า “เช็ดน้ำตาซะ พวกเราเป็นถึงชายผู้แข็งแกร่ง พยายามทำต่อไปเดี๋ยวก็ได้เห็นแสงสว่างเอง!”
“พี่ใหญ่พูดถูก!”
อาจารย์ผู้คุมสอบหลายคนที่แอบซ่อนตัวอยู่พึมพำกันว่า “สาวน้อยผู้นี้ไม่เพียงแต่ขุดหลุมฝังศัตรู แม้แต่เพื่อนนักเรียนตัวเองนางก็ขุดหลุมฝังเช่นกัน เจ้าคิดว่าข้าควรจะไปรายงานด
