ของตนเองได้รับการช่วยเหลือ พวกนักล่าค่าหัวอิสระที่เดิมทีไม่กล้าลงมือกับมู่เฉียนซี ก็ได้เล็งมู่เฉียนซีเป็นเป้าหมาย
มู่เฉียนซีเลิกคิ้วถาม “พวกเจ้าแน่ใจนะว่าต้องการแค่ยาแก้พิษของผู้นั้นคนเดียว”
“เจ้าหมายความว่ายังไง ?”
ทันใดนั้น พวกเขารู้สึกสังหรณ์ใจไม่ดีขึ้นมา จากนั้นไม่นานก็พลันรู้สึกว่าร่างกายของตนไม่มีเรี่ยวแรง และพลังวิญญาณก็ไม่สามารถที่จะใช้ได้
“ตอนนี้แหละ!” โม่ซางคงกล่าวขึ้น
ถือโอกาสในตอนที่พวกเขาถูกพิษและกำลังอ่อนแรง โม่ซางคงกับฉินปาสองคนรีบสะบัดตัวเองออกมาจนเป็นอิสระได้อีกครั้งหนึ่ง นักล่าเงินรางวัลอิสระในตอนนี้นอนแผ่อยู่บนพื้นในสภาพอ่อนปวกเปียกไม่ต่างจากโคลนตม สายตาเคียดแค้นจ้องมองมู่เฉียนซีอย่างไม่วางตา
“เป็นไปได้ยังไง ?! เจ้า… นี่เจ้าวางยาพิษพวกข้าตอนไหนกันแน่ ?”
มู่เฉียนซียิ้มกวน ๆ “เหอะ ๆ ก็ตอนที่โยนตัวพี่น้องของเจ้าออกไปไงเล่า บนตัวของเขานั้นถูกข้าวางยาพิษไปมิใช่เพียงแค่หนึ่งชนิด นั่นทำให้พวกเจ้าโดนยาพิษไปด้วย”
เหล่าคนที่รับตัวเจ้าห้าไปนั้นโดนพิษเล่นงานอย่างหนัก และถึงแม้ว่าผู้ที่ไม่ได้สัมผัสตัวเจ้าห้าโดยตรงจะไม่ได้โดนพิษร้ายแรงเท่าพวกนั้น ทว่าก็ยังทำให้ผู้ที่ไม่ได้สัมผัสโดยตรงสิ้นสภาพในการต่อสู้ไป
“แต่… ถ้างั้นทำไมพวกเขาถึงไม่เป็นไร ?” พวกเขามองไปทางโม่ซางคงและฉินปา เมื่อครู่เจ้าเด็กสองคนนั้นอยู่ใกล้ตัวเขามาก แต่กลับไม่ต้องพิษ!
มู่เฉียนซีอธิบายอย่างอดทน “สหายนักเรียนข
