เหรอ ?”
มู่เฉียนซีกล่าว “มันหักแล้ว แน่นอนว่าต้องหลอมใหม่!”
“เจ้าไม่ใช่นักปรุงยาหรอกเหรอ ?”
“ท่านปรมาจารย์ไป๋หลอมตัวกระบี่ออกมาให้ข้าพอใจไม่ได้ เขารู้สึกผิดต่อข้า ก็เลยจับข้าไปเรียนหลอมอาวุธ หากให้หลอมอย่างอื่น ข้าก็ไม่แน่ใจเหมือนกันว่าจะหลอมได้หรือไม่ แต่ให้หลอมตัวกระบี่มังกรเพลิงข้าพอทำได้อยู่”
“หากเจ้ายังไม่นอนก็ช่วยเฝ้าทางให้ข้าหน่อยก็แล้วกัน!”
มุมปากของโม่ซางคงกระตุกขึ้น จากนั้นก็ทำได้เพียงเดินออกไปให้นาง
นางไปอยู่กับท่านอาจารย์ไป๋แค่สามวันก็กลายเป็นนักหลอมอาวุธไปแล้ว ช่างน่ากลัวยิ่งนัก!
ไม่นานนัก มู่เฉียนซีก็หลอมตัวกระบี่ออกมาได้ นางเดินออกไป และกล่าวว่า “ขอบใจเจ้ามาก!”
โม่ซางคงมองดูกระบี่มังกรเพลิงที่กลับสภาพมาเป็นเหมือนเดิมเล่มนั้น และกล่าวว่า “โชคดีที่เจ้าหลอมอาวุธได้ ช่วยลดปัญหาไปได้เยอะเลย”
มู่เฉียนซี “อืม! นึกไม่ถึงเหมือนกันว่าปรมาจารย์ไป๋จะคิดวิธีดีดีเช่นนี้ออกมาได้”
โม่ซางคง “วิธีเช่นนี้ มีเพียงเจ้าเท่านั้นที่เหมาะสม!”
ไม่ใช่ทุกคนที่สามารถเรียนหลอมอาวุธได้ภายในเวลาอันสั้น เว้นเสียจากหญิงสาวผู้ประหลาดตรงหน้าผู้นี้!
“วันพรุ่งก็จะเข้าเขตด้านในของป่าโยวอ้านแล้ว ที่นั่นล้วนแต่เต็มไปด้วยสัตว์ศักดิ์สิทธิ์ เจ้าต้องเตรียมใจเอาไว้ให้ดี!”
โม่ซางคงกล่าว “ได้เห็นการต่อสู้ของเจ้า มันทำให้ข้ารู้สึกว่าการต่อสู้ของข้ายังอ่อนด้อยยิ่งนัก เพราะฉะนั้นข้าจะต้องไป”
“เช่นนั้นก็พักผ่อนได้แล้ว
