ำนักศึกษาซวนเสียก็ได้ ข้าเชื่อในความสามารถและพรสวรรค์ของเจ้า ว่าเจ้าจะสอบเข้าได้ หากวันนี้กระบี่ของเจ้าสมบูรณ์ดีแล้วล่ะก็ กระบวนท่านั้นของเจ้า ก็มีคนหนุ่มสาวไม่มากนักที่จะต้านทานได้”
ปรมาจารย์ไป๋กล่าว “ข้าจะหลอมให้เจ้าอีกเล่ม ถึงแม้ว่ามันจะใช้ได้แค่ครั้งเดียว ใช้แล้วหัก แต่ถึงอย่างไรก็ถือว่าใช้ได้”
มู่เฉียนซีคิดไปคิดมามันก็จริง! ต่อให้จะใช้กระบี่มังกรเพลิงได้แค่ครั้งเดียว แต่มันก็สามารถต้านทานศัตรูไปได้หนึ่งครั้ง
มู่เฉียนซี “ปรมาจารย์ไป๋ รบกวนท่านแล้ว ขอแค่ท่านใช้วัสดุที่ดีที่สุดก็พอ”
ปรมาจารย์ไป๋กลอกตามองบน “สาวน้อย เจ้าจะทำเช่นนั้นไปทำไมหล่ะ! รู้ทั้งรู้ว่ามันใช้ได้แค่ครั้งเดียว ใช้วัสดุธรรมดาก็พอแล้ว”
มู่เฉียนซีกล่าว “ไม่เป็นไร ข้าไม่ได้ขัดสนเรื่องเงินอยู่แล้ว!”
ปรมาจารย์ไป๋กล่าวอย่างหงุดหงิดว่า “เจ้าผลาญเงินเช่นนี้ ไม่กลัวพ่อเจ้าจะตีเจ้าขาหักรึไง!”
มู่เฉียนซี “สวรรค์สูงฮ่องเต้ห่างไกล ท่านพ่อคุมข้าไม่ได้หรอก อีกอย่างนี่ก็เป็นเงินที่ข้าหามาเอง”
“เจ้าหาเอง? ” ปรมาจารย์ไป๋มองมู่เฉียนซีด้วยความสงสัย
สาวน้อยผู้นี้เพิ่งจะบรรลุนิติภาวะได้ไม่นาน แต่กลับใจกว้างกว่านักหลอมอาวุธอย่างเขามาก ช่างแปลกยิ่งนัก
มู่เฉียนซียิ้มพลางกล่าว “เพราะว่าข้าเป็นนักปรุงยายังไงหล่ะ! ท่านปรมาจารย์ไป๋คิดว่านักปรุงยาเป็นผู้ที่ขัดสนเรื่องเงินทองงั้นเหรอ ?”
“เจ้าเป็นนักปรุงยา มิน่าล่ะ!”
นักปรุงยานั้นเนื้อหอมกว่านั
