ฮยกล่าว “ที่จริงแล้วครั้งนี้มันก็กระตุ้นความกระตือรือร้นของข้าด้วย ข้าไม่ปฏิเสธแน่นอน เจ้ารอฟังข่าวเถอะ!”
มู่เฉียนซีพยักหน้าพลางกล่าว “ตกลง!”
หลังจากที่มู่เฉียนซีออกจากจวนปรมาจารย์เฮย นางก็พบว่ามีคนกำลังสะกดรอยตามนางมา เมื่อเดินผ่านถนนมาครู่หนึ่ง จากนั้นหมอกควันก็ลอยมา
มู่เฉียนซีขมวดคิ้วขึ้น นางสัมผัสได้ถึงบางอย่างที่ปะปนอยู่ในหมอกควันเหล่านี้แล้ว อีกทั้งยังบ่นในฝีมืออันต่ำต้อยในการผสมยานี้ด้วย
“ใคร ?” มู่เฉียนซีกล่าวด้วยน้ำเสียงเย็นชา
หมอกควันสีขาวกระจายออกไป ชายชุดดำผู้หนึ่งปรากฏตัวอยู่ตรงหน้ามู่เฉียนซี “แม่นางมู่ ได้เจอเจ้าที่นี่ ข้ามีความสุขยิ่งนัก!”
“ได้เจอแมลงวันเช่นเจ้า ข้าไม่มีความสุขเลยแม้แต่น้อย!”
เทียนฉีหัวเราะขึ้นก่อนจะกล่าวว่า “เหอะเหอะเหอะ! ตอนนี้แม่นางมู่ยังไม่มีความสุข แต่อีกเดี๋ยวข้าจะทำให้เจ้ามีความสุขเอง”
“เจ้าจะทำอะไร ?”
“เจ้ารู้ว่าข้าจะทำอะไร” เทียนฉียิ้มอย่างเบิกบานใจ
ทางด้านหน้าได้ถูกเทียนฉีสกัดกั้นเอาไว้แล้ว ทางด้านหลังก็ปรากฏร่างชุดเขียวขึ้น “มู่เฉียนซี วันนี้เจ้าหนีไม่รอดแน่”
เทียนฉีกล่าว “โดนควันพิษของข้าไป ต่อให้เจ้าอยากจะหนีก็ไร้เรี่ยวแรงที่จะหนี แม่นางมู่ ทางที่ดีควรจะเชื่อฟังนะ!”
มู่เฉียนซีกล่าวอย่างจนปัญญาว่า “ชิงฮุ้ย นี่สมองเจ้ากลวงไปแล้วรึยังไง พิษมันใช้ไม่ได้ผลกับคนอย่างข้า!”
กลิ่นอายอันเย็นยะเยือกในบริเวณรอบ ๆ ก็แข็งตัวขึ้น เดิมทีเรื่องที่กระบี่ม
