“ข้าต้องการสาม…”
มู่เฉียนซีขมวดคิ้ว “หืม ? สาม!”
“งั้นสอง!”
“หนึ่งร้อยหยกวิญญาณขาดตัว”
อาจารย์ไป๋รีบกล่าว “สหายน้อยมู่ เจ้าขี้เหนียวเกินไปหน่อยกระมัง ?”
มู่เฉียนซียิ้มรู้ทัน “อะไรกัน ? ท่านนั่นแหละที่เป็นถึงอาจารย์ผู้อาวุโสแล้ว ช่วยคนรุ่นลูกหลานอย่างข้านิด ๆ หน่อย ๆ ยังจะคิดค่าใช้จ่ายอีก ช่างน่าเสียใจจริงเชียว”
อาจารย์ไป๋พูดไม่ออก ได้แต่กล่าวไปว่า “หนึ่งร้อยก็หนึ่งร้อย! …ตามข้ามา”
อาจารย์ไป๋พามู่เฉียนซีและโม่ซางคงออกจากสํานักศึกษาไป พวกเขาตรงไปยังตำหนักหรูหราแห่งหนึ่ง
“ท่านผู้เฒ่าไป๋มาแล้ว”
“เชิญข้างในเลยขอรับ!”
อาจารย์ไป๋ก็ดูน่ายกย่องไม่น้อย องครักษ์ของตำหนักแห่งนี้ล้วนเคารพเขามาก
“เจ้าเฒ่า เจ้ามาหาข้ามีเรื่องอันใดรึ ?”
เสียงทุ้มต่ำดังขึ้น ไม่นาน ชายชราร่างผอมสูงปรากฏตัวขึ้นตรงหน้าพวกเขา
อาจารย์ไป๋กล่าวว่า “ข้ามีนักเรียนที่ต้องการซ่อมแซมอาวุธ จะไม่ให้แนะนําเจ้าได้อย่างไรเล่า!”
ชายชราขมวดคิ้วเป็นตัวอักษรเสฉวนก่อนจะกล่าวว่า “เจ้าเฒ่านี่ เจ้าจะขายข้าเท่าไหร่อีกล่ะ ?”
อาจารย์ไป๋ “ก็ไม่ได้มาก เพียงร้อยหยกวิญญาณเท่านั้น”
ชายชราในชุดคลุมสีดําที่เดิมทีผิวเขาก็ไม่ขาว เมื่อได้ยินคําพูดนี้ ใบหน้าของเขาก็ยิ่งดําคล้ำจนไม่รู้จะดำยังไงแล้ว
“เจ้า… เจ้าขายข้าแค่หนึ่งร้อยหยกวิญญาณ ข้ามีราคาต่ำขนาดนั้นเลยรึ ? ข้าจะจัดการเจ้าให้สิ้นซากซะ!”
— ปัง! —
ผลคือเงาร่างสีดําและสีขาวเริ่มพัวพันกัน
มุมปากของมู
