หาเรื่องเอง!
“อ๊าก! ไว้ชีวิตข้าด้วย ข้ารู้ผิดแล้ว…”
“อ๊าก! พอแล้ว พอเถอะ!” ที่ห้องโถงใหญ่กำลังสนทนากันอย่างตึงเครียด แต่พวกเขากลับสู้กันเองเสียแล้ว และได้ทำให้ผู้อาวุโสที่สามมีสภาพซีดขาวราวไก่ต้ม อีกทั้งบนใบหน้าของเขายังมีวงสีเขียวระคนม่วงเสียด้วย
มู่เฉียนซีข่มขู่ “ต่อจากนี้ไป ทางที่ดีเจ้าอย่าได้ว่ากล่าวอะไรมั่วซั่ว มิเช่นนั้นข้าจะปรุงยาเร่งสภาพร่างกายให้แก่ชราและตาย เอามายัดปากเจ้า”
โม่จิ่นแทบอยากร้องไห้ “ข้าน้อยมิกล้าแล้ว ข้าน้อยมิกล้าที่จะล้อเล่นแบบนี้อีกแล้ว ไว้ชีวิตข้าด้วยเถิดนะนายท่านนะ”
“ฮ่า ๆ เอาล่ะ ๆ เจ้าไปทำงานได้แล้ว”
…
เพราะที่แห่งนี้เป็นเขตแดนของตำหนักโม่อวี่ เรื่องทั้งหมดจึงจัดการไปได้อย่างราบรื่น
โม่ซางคงมาหามู่เฉียนซีเองถึงที่ เขากล่าวขึ้น “สวัสดีแม่นาง เวลานี้อาจิ่นเริ่มออกเดินทางไปยังเมืองชิงแล้ว เขาไหว้วานให้ข้าพาเจ้าไปรายงานตัวที่สำนักศึกษาหนานเฟิง เจ้าพร้อมหรือยัง”
