ัตรูกับหอหมอปีศาจ”
ทุกคนได้ยินเช่นนี้ต่างก็นิ่งเงียบไป ได้เห็นฉากนี้แล้ว ยังมีผู้ใดกล้าเป็นศัตรูกับหมอปีศาจอีกล่ะ!
มู่เฉียนซียิ้มพลางกล่าว “อ้อ เกือบลืมบอกเจ้าทั้งสองไป หนึ่งวันก็หนึ่งพิษ พวกเจ้าค่อย ๆ สนุกไปกับมันหล่ะ! อย่าได้ตายเร็วไปซะก่อน”
เจ้าสำนักหมอศักดิ์สิทธิ์กับผู้อาวุโสเซียวรู้สึกราวกับได้ตกลงไปในถ้ำน้ำแข็งก็มิปาน ปีศาจ นี่มันปีศาจชัด ๆ!
การสยบด้วยกำลังเช่นนี้ทำให้ไม่มีผู้ใดกล้ามาต่อกรกับหอหมอปีศาจ และไม่มีผู้ใดคิดจะมายั่วยุอุบายอันโหดร้ายของหมอปีศาจมู่ซีผู้ลึกลับอีกแล้ว
วันต่อมา ท่านเจ้าเมืองมาเยี่ยมเยือน มู่เฉียนซียิ้มพลางกล่าวว่า “ท่านเจ้าเมือง เมื่อวานข้าได้กระทำเรื่องใหญ่โตขึ้นแล้ว หวังว่าคงจะไม่ทำให้ท่านเจ้าเมืองมีปัญหาหรอกกระมัง!”
ท่านเจ้าเมืองยิ้มพลางกล่าว “ไม่มีแน่นอน เป็นเพราะข้าดูแลเมืองตงไห่ได้ไม่ดี ทำให้พวกอันธพาลเหล่านี้เที่ยวใช้อำนาจบาตรใหญ่กดขี่ข่มเหงผู้คนไปทั่วเมืองตงไห่ ต่อไปเจ้าของหอมู่มีสิ่งใดให้ข้าช่วยก็บอกมาได้เลย ขอเพียงเป็นเรื่องที่ช่วยได้ ข้าจะช่วยอย่างเต็มที่แน่นอน”
มู่เฉียนซีกล่าว “ตอนนี้ ข้ายังมีเรื่องที่ต้องการให้ท่านเจ้าเมืองช่วยจริง ๆ อีกไม่นานข้าจะเดินทางออกจากเมืองตงไห่แล้ว จึงอยากจะขอให้ท่านเจ้าเมืองช่วยดูแลหอหมอปีศาจของข้าด้วย”
ท่านเจ้าเมืองยิ้มพลางกล่าว “แน่นอนอยู่แล้ว หากหอหมอปีศาจเกิดเรื่องอันใดขึ้น พวกข้าก็เสียใจยิ่งกว่า! ถึงอย่างไรเ
