นักปรุงยาที่อยู่ในที่แห่งนี้มึนงงไปครู่ใหญ่กว่าจะได้สติกลับมา
สายตาที่พวกเขามองมู่เฉียนซีนั้น ราวกับได้พบยาเม็ดที่หาพบได้ยากเย็นก็มิปาน
“ท่านอาจารย์ โปรดรับข้าเป็นศิษย์ด้วยเถอะ!”
“หัวหน้าหอโอสถมู่ ถึงแม้ว่าข้านั้นจะโง่เขลา แต่ข้าก็มีดวงใจใฝ่รู้ ขอให้เจ้ารับข้าเป็นศิษย์ด้วยเถอะนะ”
“หัวหน้าหอโอสถมู่…” นักปรุงยาแต่ละคนแทบอดไม่ได้ที่จะพุ่งเข้าไปกอดขาของมู่เฉียนซีเพื่อขอฝากตัวเป็นลูกศิษย์
งานชุมนุมในครั้งนี้กลับกลายเป็นงานฝากตัวเป็นศิษย์ไปเสียดื้อ ๆ
มู่เฉียนซีเองก็สับสนเช่นกัน นางรู้เพียงแต่ว่าวันนี้นางจะต้องทำให้นักปรุงยาเหล่านั้นยอมรับให้ได้
นางตัดสินใจกล่าวว่าจะชี้แนะสิ่งที่นักปรุงยาเหล่านั้นผิดพลาด และพวกนั้นจะต้องยอมตอบตกลงที่จะมาทำงานให้นางอย่างแน่นอน
แต่ทว่า ตาเฒ่าผู้นี้มาไหว้วอนขอให้รับเป็นศิษย์ นี่มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่ ?! คนเหล่านี้อายุมากยิ่งกว่าบิดาของนางเสียอีก นางนั้นไม่อยากจะรับลูกศิษย์ที่แก่ชราถึงเพียงนี้เลย
มู่เฉียนซีไม่เข้าใจเลยจริง ๆ นางที่รับมรดกจากหม้อเทพนิรันดร์เพียงกล่าวประโยคนั้นออกไป กลับทำให้นักปรุงยาเหล่านั้นตกตะลึงได้ถึงขนาดนี้เลย
พวกเขาถึงขั้นสงสัยว่าเด็กหนุ่มตรงหน้าที่ดูเหมือนเพิ่งจะพ้นภาวะเติบโตเป็นผู้ใหญ่มาได้ไม่นานนั้นมีอายุมาแล้วกี่หมื่นปี มิเช่นนั้นแล้ว เหตุใดถึงได้มีความเข้าใจเกี่ยวกับเรื่องการปรุงยาอย่างแจ่มแจ้งเช่นนี้
ทุกคนในที่นั้นตะลึงลาน นี่เป็นค
