ท่านเจ้าเมืองพยายามปลอบประโลมนักปรุงยาเหล่านี้อย่างสุดกําลัง จวบจนเมื่อเห็นเงาร่างสีม่วงปรากฏกายตรงประตู ในที่สุดเขาก็โล่งอกไปได้เปลาะหนึ่ง
ทว่าสิ่งที่ทำให้เขาตกใจนั้น คือผู้ที่ยืนอยู่ด้านข้างของเขากลับไม่ใช่มู่เฉียนซี แต่เป็นเด็กหนุ่มนัยน์ตาเขียวสุกใสผู้หนึ่งที่งดงามเสียจนไม่เหมือนกับมนุษย์ คิ้วโก่งงามดั่งคันศร แล้วไหนจะยังผิวพรรณขาวดุจหิมะนั่นอีก เขาเป็นปีศาจที่โผล่ออกมาจากที่ไหนกัน ?
ด้วยกลิ่นอายและใบหน้างามเช่นนี้ ไหนเลยจะเป็นเพียงมนุษย์ธรรมดา ?
นักปรุงยาที่ไม่พอใจเหล่านั้นได้เห็นว่ามีคนมาแล้ว พวกเขาเก็บอารมณ์ของตัวเองเอาไว้
“ท่านเจ้าเมืองตงไห่ ทั้งสองท่านนี้คือใครหรือ ?”
มู่เฉียนซีที่เวลานี้ปลอมแปลงเป็นมูซียิ้ม “สวัสดีทุกท่าน ข้าเป็นหัวหน้าหอหมอปีศาจ หมอปีศาจมู่ซี”
ท่านเจ้าเมืองตงไห่ตะลึงงัน หัวหน้าของหอโอสถแห่งนี้ไม่ใช่แม่นางมู่หรอกรึ ?
“คุณชายมู่ ข้าไม่ทราบจริง ๆ ว่าเจ้าคิดจะทำเช่นไรต่อไป ? ในมือของเจ้ามีสูตรยานั้นอยู่จริง ๆ ใช่ไหม ?”
“หากข้าไม่มี คงมิกล้าโอ้อวดออกมาเช่นนี้หรอก ท่านว่าจริงไหมล่ะ ?” มู่เฉียนซีเลิกคิ้วพลางกล่าวกับคนตรงหน้า
“เช่นนั้นข้าขอดูสูตรยานั่นก่อนได้หรือเปล่า ?”
มู่เฉียนซีตอบกลับ “ได้”
เดิมทีพวกเขาคงคิดว่าสูตรยามีเพียงหนึ่งถึงสองแผ่นหน้ากระดาษ แต่มู่เฉียนซีกลับหยิบสูตรยาออกมาเต็มไม้เต็มมือ พวกเขาจ้องตาค้างด้วยความตกตะลึง
นี่…
นี่มันของจริง!
ของดีสมราคา!
