ลอด
มู่เฉียนซีก็ไม่ได้ว่างอย่างที่โม่จิ่นคิด นางก็แค่กำลังฝึกบำเพ็ญ พลังได้ลดลงไปสามระดับ ตอนนี้เพิ่งจะฟื้นฟูมาได้สองระดับแล้ว ต้องพยายามให้หนักขึ้นถึงจะได้
เวลาได้ครบเจ็ดวันแล้ว นักปรุงยาที่มาเข้าร่วมคัดเลือกก็ถูกท่านเจ้าเมืองจัดการสถานที่ให้เรียบร้อยแล้ว
ก๊อก ก๊อก ก๊อก! โม่จิ่นเดินมาเคาะประตู
“เจ้านาย ใกล้ถึงเวลาแล้ว รีบเดินทางไปจวนเจ้าเมืองกันเถอะ!”
เอี๊ยด! ตอนนี้ประตูห้องได้เปิดออก แต่กลับเป็นชายแปลกหน้าผู้หนึ่งที่เดินออกมา
ความงดงามของชายผู้นี้ ดูเหมือนจะไม่สามารถหาคำใดมาอธิบายได้ ราวกับภูตสวรรค์ที่หลงทางเข้ามาในโลกมนุษย์ก็มิปาน ช่างดึงดูดใจยิ่งนัก
ผมสีเขียวเทาราวกับผ้าไหมชั้นดีทอดยาวลงมาจากไหล่ ดวงตาสีเขียวอ่อนนั้นใสบริสุทธิ์ จริงใจจนไม่มีใครกล้าดูหมิ่นได้
โม่จิ่นกล่าว “เจ้าเป็นใคร เจ้านายข้าล่ะ ?”
มู่เฉียนซียิ้มมุมปากเล็กน้อย “ข้าคือเจ้าของหอหมอปีศาจ หมอปีศาจมู่ซี โปรดท่านชี้แนะด้วย!”
รอยยิ้มนั้นช่างแพรวพราวยิ่งนัก ทำให้โม่จิ่นรู้สึกราวกับก้าวเข้าไปในดินแดนสวรรค์ที่มีเมฆหมอกขาวโพลนก็มิปาน
ชายผู้หนึ่งงดงามได้ถึงเพียงนี้ ช่างเป็นเวรกรรมจริงแท้!
โม่จิ่นตั้งสติได้และกล่าวว่า “หอหมอปีศาจ ?”
นี่เป็นชื่อที่เจ้านายตั้งไม่ใช่เหรอ ? วันนี้เพิ่งจะเขียนป้ายเสร็จแล้วก็นำป้ายไปแขวนไว้แล้ว
เขาคิดว่าเจ้าของหอหมอปีศาจก็คือมู่เฉียนซีผู้เป็นเจ้านายเขาสิถึงจะถูก แต่คิดไม่ถึงว่าจู่ ๆ ชายผู้นี้จ
