ทางเข้าจวนชางไห่ ก็คือเสาวารีนั่น
ทุกคนล้วนแต่ต้องได้รับการโจมตีของเสาวารีนั่นเพื่อเข้าไปยังจวนชางไห่ จักต้องพึ่งพาความแข็งแกร่งของตนเอง ไม่ว่าผู้ใดก็มิอาจช่วยเหลือได้
โม่ซางคงกล่าวถามว่า “อาจิ่น ไม่ช่วยคุณหนูมู่หรอกเหรอ ?”
การทดสอบของสัตว์เทพพิทักษ์นั้นมิใช่เรื่องเล่น ๆ เอาซะเลย
“นางเป็นจอมภูตพลังธาตุวารีเชียวนะ เจ้าอย่าได้ดูถูกนางไป”
โม่จิ่นกระโดดก้าวเข้าไปในนั้น พลังการโจมตีนี้ สำหรับเขาผู้ที่ฝึกบำเพ็ญจนเป็นมหาจักรพรรดิแห่งภูตนั้นไม่ต้องเอ่ยถึงเลย
ส่วนโม่ซางคง ถึงแม้จะเป็นแค่ราชาแห่งภูตระดับสูงสุด แต่ในฐานะที่เขาเป็นถึงนายน้อยแห่งตำหนักโม่อวี่แล้ว แน่นอนว่าย่อมมีเกราะป้องกันอยู่ภายนอก
และมู่เฉียนซี ในขณะที่ก้าวเข้าไปที่เสาวารีนั่น พลังธาตุวารีบนร่างนางก็ได้รวมตัวเป็นหนึ่งเดียวกันกับเสาวารี ทำให้นางมิได้รับบาดเจ็บแต่อย่างใดเลย
ไม่นานนักพวกเขาก็เข้ามาถึงในจวนที่สร้างด้วยหินอ่อนหลังหนึ่ง เสียงอันหนักแน่นเสียงหนึ่งดังขึ้น
“ยินดีต้อนรับเข้าสู่จวนชางไห่ ตำราทั้งหมดของจวนชางไห่ ก่อนออกไปสามารถหยิบอ่านได้อย่างตามใจ แต่สามารถนำออกไปได้แค่เล่มเดียวเท่านั้น และต้องได้รับอนุญาตถึงจะได้”
มู่เฉียนซีกล่าวถามว่า “โม่จิ่น อยู่ที่นี่ได้นานแค่ไหนกัน ?”
“มันจะบอกเอง” โม่จิ่นตอบ
“และเวลาเข้าจวนชางไห่ แล้วแต่พวกเจ้าจะเลือก จะแบ่งออกเป็นสามชั่วยาม หนึ่งวัน สามวัน หรือสามสิบวัน”
“ในแต่ละช่วงเวลา พวกเจ้
