ามร้อยบท”
มู่เฉียนซีรู้สึกว่าจักรพรรดิชางไห่หลิงตี้ช่างทรมานผู้คนมากเกินไปแล้ว เพียงแค่ประเดี๋ยวเดียวจะให้คนประพันธ์กวีสามร้อยบท ต่อให้เป็นอัจฉริยะที่วิปริตเพียงใด ก็เกรงว่าไม่อาจมีความรวดเร็วเช่นนี้
ทว่า บทกวีสามร้อยบทของราชวงศ์ถังนั้นนางมีความคุ้นเคยมาก คนบนโลกนี้ก็ไม่รู้จัก มู่เฉียนซีพึมพำในใจว่า ‘หัวข้อนี้ของจักรพรรดิชางไห่หลิงตี้ช่างวิปริตเกินไปแล้ว ฉะนั้น ข้าจึงทำได้เพียงยืมบทกวีโบราณของนักกวีผู้ยิ่งใหญ่มาใช้แล้วหล่ะ’
นางยื่นมือหยิบพู่กันขึ้นและเริ่มกวัดแกว่งอักษร เริ่มจากกวีของท่านหลี่ไป๋ก่อน!
มู่เฉียนซีเขียนได้อย่างรวดเร็วมาก เพียงแค่เขียนกวีลงไป ไม่ใช่ใช้สมองประพันธ์เองสักหน่อย แน่นอนว่าต้องรวดเร็วอยู่แล้ว
เวลายังไม่หมดมู่เฉียนซีได้เขียนกวีเสร็จสิ้น นางกล่าว “ข้าทำเสร็จแล้ว เจ้าตรวจดูได้!”
“เป็นไปได้ยังไง ? เป็นไปได้ยังไงกัน ?” สัตว์ทะเลผู้พิทักษ์ถูกทำให้หงุดหงิดอีกครั้ง มันรู้สึกหวาดกลัวและกรีดร้องขึ้น มู่เฉียนซียิ้มพลางกล่าว “ยังมีการทดสอบอะไรอีก มาได้เลย! ข้ายอมรับก็เป็นสิ่งที่ถูกต้องแล้ว”
