ยอันใด ? ผู้ที่ถูกคุมขังอยู่บนเกาะวิญญาณมรณะออกมาได้ยังไงกัน เรื่องนี้ หอชิงลั่วของพวกข้าไม่ยอมเลิกราเป็นแน่”
“ไม่มีใครเชื่อคำเจ้าหรอก!” โม่ซางคงกล่าว
โม่ซางคงมองไปที่โม่จิ่น ในครานั้น เขาเห็นกับตาว่าอาจิ่นถูกส่งตัวไปยังเกาะวิญญาณมรณะ บัดนี้ ได้เห็นเขายืนปรากฏตัวอยู่ตรงหน้า มันเป็นเหมือนดั่งความฝันก็มิปาน
มู่เฉียนซีกล่าว “โม่จิ่น เจอคนรู้จักแล้วก็แนะนำกันสักหน่อยสิ!”
โม่จิ่นกล่าว “เวลาแค่ประเดี๋ยวเดียวคุยไม่ชัดแจ้งหรอก อีกอย่างยืนคุยกันตรงนี้ไม่ค่อยเหมาะเท่าไหร่ ข้าว่าเราไปหาโรงน้ำชาสักที่แล้วนั่งคุยกันดีกว่า”
มู่เฉียนซี “ทางด้านนู้นยังมีร้านค้าอีกหลายร้านยังดูไม่หมดเลย ไปด้วยกันก่อนแล้วค่อยไปนั่งคุยกันเถอะ!”
เกาะใต้ถึงแม้ว่าจะเป็นเพียงเกาะเล็ก ๆ มีพื้นที่ไม่ถึงหนึ่งในพันส่วนของเสียโจว แต่กลับอุดมสมบูรณ์ไปด้วยสินค้ามากมาย การค้าขายพัฒนาเป็นอย่างมาก สมุนไพรวิญญาณก็มีมากนับคณา ช่างเป็นสวรรค์แห่งการจับจ่ายยิ่งนัก
โม่จิ่นกล่าวอย่างจนปัญญาว่า “อาคง ไม่ได้เจอกันนานแล้ว รออีกประเดี๋ยวเราค่อย ๆ นั่งคุยกันเถอะ ตอนนี้ไปเป็นเพื่อนเลือกซื้อของกับแม่นางผู้นี้ก่อน”ความอยากรู้ของมู่เฉียนซีนั้นไม่ค่อยแข็งแกร่งนัก หรืออาจจะพูดได้ว่า นอกจากสมุนไพรวิญญาณแล้ว เรื่องอื่นก็ไม่ต่างอะไรกับฝุ่นผงสีหน้าของโม่ซางคงพลันเปลี่ยนไป เขากล่าว “อาจิ่น เจ้าหนีไปตอนนี้ยังทันนะ หากผู้อาวุโสกับคนของหอชิงลั่วรู้เข้า มัน
