ไปอย่างไม่รอช้า ฉับพลันกำแพงที่กั้นมิให้บรรลุระดับมหาจักรพรรดิก็ได้ถูกทำลายลง พลังวิญญาณของเขาไหลพลุ่งพล่านราวกับน้ำเดือดทะลักล้นหม้อ “โอ้! สำเร็จแล้ว ข้าบรรลุขั้นมหาจักรพรรดิได้แล้ว”
ผลสุดท้าย ปรากฏว่ามู่เฉียนซีพาโม่จิ่นที่บรรลุขั้นมหาจักรพรรดิแหกคุกเสียแล้ว
ผู้พิทักษ์อาวุโสถูกจัดการไปหมด หลังจากนี้คงไม่มีคนที่สามารถตามจับโม่จิ่นได้ เขาแหกคุกได้อย่างราบรื่น
ท่ามกลางท้องทะเลไร้ที่สิ้นสุด พวกเขาผ่านเกาะจำนวนมาก ในที่สุดก็ได้เข้าไปใกล้เกาะที่ใหญ่ที่สุดของทวีปเสียโจวนั่นก็คือเกาะใต้
พวกเขาเติมเสบียงและสิ่งของจำเป็น อีกทั้งยังเข้าไปกว้านซื้อของตามร้านโอสถที่มีอยู่ทั้งหมดมา
โม่จิ่นรู้สึกจนปัญญากับนายหญิงคนใหม่ของตนเอง โดยปกติแล้วเหล่าสตรีเข้าเมืองเข้าตลาด มักจะซื้อของจำพวกแป้งผัดหน้าและสิ่งของแต่งหน้าแต่งตาชนิดต่าง ๆ ทว่านางผู้นี้ กลับสนใจเพียงสมุนไพรวิญญาณ
เมื่อนางเห็นสมุนไพรวิญญาณที่ดูแปลกประหลาด นางสนใจในพวกมันมากเสียกว่าสนใจในตัวของเหล่าชายงามเสียอีก
ราคาของสมุนไพรวิญญาณนี้ก็ไม่รู้ว่ามันแพงกว่าแป้งผัดหน้าตั้งไม่รู้กี่เท่า เขาเดินตามนาง ช่วยนางจ่ายเงินเสียจนมือไม้อ่อน นี่นาง…
สุรุ่ยสุร่าย!
มือเติบ!
มือเติบอย่างยิ่งยวด!
ในตอนนี้เอง เสียงใสแจ๋วเสียงหนึ่งพลันดังขึ้น “อาจิ่น เจ้า… เจ้าออกมาจากเกาะวิญญาณมรณะแล้ว ข้าจำคนไม่ผิดแน่”
