“เพียงแค่จมลงไปในภาพลวงตาที่ทำให้สับสนก็เท่านั้นเอง ดึงออกมาเสียก็จบแล้ว” มู่เฉียนซีกล่าวอย่างเย็นชา
ที่เรียกว่าดึงออกมานั้น นางไม่ได้เข้าใกล้โม่จิ่น แต่ใช้วิธีฉีดยาลงไปหลายเข็มแทน
— พรวด! พรวด! —
ยาหลายเข็มถูกฉีดเข้าไปในร่างของโม่จิ่น จากที่กำลังไม่ได้สติ เขาก็กลับมามีสติแล้ว
“อ๊าก! เจ็บ ๆ ๆ ๆ …เกิดอะไรขึ้นกับข้า ? ข้ากําลังจะตายรึ ?”
มู่เฉียนซี “เหอะ! หากว่าเจ้าไม่ได้สติกลับมา ข้าคงปล่อยให้เจ้าตายจริง ๆ”
โม่จิ่นนึกถึงช่วงเวลาเมื่อครู่ที่จิตของเขาถูกทําให้สับสน ก็แทบอยากจะหาหลุมสักหลุมมุดลงไป เขาไม่มีหน้าไปพบใครอีกแล้ว
“กันพวกมันไว้ให้ข้า ข้าจะปรุงยาในตอนนี้”
โม่จิ่นตอบรับ “อืม ข้ารู้แล้ว ข้าจะไม่ชะล่าใจอีก”
แน่นอนว่ามีเพียงโม่จิ่น มู่เฉียนซีคงไม่วางใจจึงให้กระบี่มังกรเพลิงคอยเฝ้าอยู่ข้างหน้าด้วยอีกแรง ต่อมานางก็หลอมยาจํานวนมากในครั้งเดียว และโยนยาหนึ่งในสามให้กับโม่จิ่น
“ประเดี๋ยวพอเจ้าเห็นโครงกระดูก ก็ใช้อันนี้จัดการมันได้เลย”
“นี่คือยาอันที่เจ้าใช้เมื่อครู่นั้น เจ้าไปหายาที่ใช้ฆ่าโครงกระดูกเหล่านี้ได้จากที่ไหนกัน ?! ประสิทธิภาพมันดีมากจริง ๆ” โม่จิ่นรีบเก็บยาอย่างกระตือรือร้น ปากก็กล่าวออกมาอย่างตื่นเต้น
มู่เฉียนซี “แค่อยู่ ๆ ข้านึกขึ้นได้ก็เท่านั้น จึงลองปรุงดู”
“เจ้า… เจ้าคิดมันขึ้นมาเอง โอ้!” โม่จิ่นจ้องมองมู่เฉียนซีด้วยความประหลาดใจ เขาแทบไม่อยากจะเชื่อหูตัวเองเลยแม้แต่น้อ
