อนจะเอ่ยถาม “แม่นางมู่ จะทําอย่างไรต่อดี ?”
“จะทําอย่างไรได้เล่า ? รีบเปิดประตูเร็วเข้าเซ่!”
“ได้” โม่จิ่นกําขวดยาในมือพลางกล่าวรับคำ เขามียาที่ทรงพลังอย่างมาก จะไปกลัวอะไรเล่า ?
— ปัง! —
ทันใดนั้น ประตูก็เปิดออกและโครงกระดูกสามสี่โครงก็พุ่งเข้ามา ด้านนอกในเวลานี้เปลี่ยนกลายเป็นสีขาวโพลนทําให้ผู้คนหวาดกลัวแทบตาย
โม่จิ่นเองก็ตะลึงงันเช่นกัน “โอ๊ะ! มีมากขนาดนี้เลย!”
“ลงมือ!” มู่เฉียนซีโยนขวดยาออกไป พลังธาตุวารีโจมตีอย่างบ้าคลั่ง ทันใดนั้นโครงกระดูกที่หน้าประตูก็สูญเสียความสามารถในการต่อสู้ไปในทันที
และเวลานี้ โม่จิ่นยังไม่ทันได้ตั้งสติ เมื่อเห็นฉากนี้มุมปากเขาพลันกระตุก “อะ… โอ้! แข็งแกร่งมาก”
“อย่ามัวมึนงง ทําความสะอาดซะให้ไวเลย”
“อืม”
— ปัง! ปัง! ปัง! —
สุดท้าย ทางเดินของหอมู่ที่เต็มไปด้วยโครงกระดูกก็ถูกกวาดล้างจนหมดเกลี้ยง มู่เฉียนซีมองโม่จิ่นก่อนจะกล่าวว่า “เอาล่ะ ข้าว่าพวกเราแยกย้ายกันไปเถอะ”
“แยกย้ายกันไปทําไมหรือ ?” โม่จิ่นรู้สึกปลอดภัยเมื่ออยู่กับมู่เฉียนซี ในใจเขานั้นรู้สึกไม่ดีที่นางจะไป เขาไม่อยากแยกจากนางเลยจริง ๆ
“เจ้าไปหาสมบัติ ข้ายังมีเรื่องอื่นต้องทํา เจ้ามียาอยู่ หากว่าเจ้าพบเจอกับโครงกระดูกก็ไม่ตายหรอก”
โม่จิ่นกล่าว “ได้ ข้าเองก็ไม่ได้ตายง่ายขนาดนั้น”
…
มู่เฉียนซีเริ่มภารกิจทําความสะอาดห้องโดยสารเพื่อให้สิ่งที่ไม่รู้จักอิ่มนั้นพอใจ
— ปัง! —
ขณะที่มู่เฉียนซีกําลัง
