็มไปด้วยซากศพอันนองเลือด ทั่วทุกแห่งหนล้วนแต่มีวิญญาณดุร้ายพลิ้วไหวอยู่
ตอนนี้โม่จิ่นรู้สึกขนพองสยองเกล้าเป็นอย่างมาก “ช่วยด้วย!”
วิญญาณชั่วร้ายแต่ละตัวมีใบหน้าอันน่าสะพรึงกลัวเป็นอย่างยิ่ง และเข้ามาพัวพันกับพวกเขา ทันทีที่กระบี่มังกรได้กวัดแกว่งพวกมันก็ได้ถอยหลบไป
มู่เฉียนซีกล่าว “สิ่งที่เจ้าเห็นล้วนแต่เป็นภาพมายาทั้งสิ้น วิญญาณที่แท้จริงซ่อนอยู่ในที่ที่ลึกกว่านี้”
“เจ้าเฝ้าเอาไว้ให้ดี ข้ามีสิ่งที่ต้องทำ”
โม่จิ่นกล่าว “อะไรนะ ? ให้ข้าเฝ้า? เจ้า เจ้าไม่ฆ่าพวกมันเหรอ ?”
มู่เฉียนซีกล่าว “หากฆ่าพวกมัน โครงกระดูกนั่นก็จะบุกเข้ามา อยู่ตรงนี้มากสุดพวกมันแค่โจมตีจิตของมนุษย์ มันไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไร!”
สีหน้าของโม่จิ่นยิ่งซีดเผือด “นี่มันไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไรกัน ข้ากลัวนะ! มันน่ากลัวซะยิ่งกว่าโครงกระดูกนั่นอีก”
“นี่เป็นเวลาที่เจ้าจะต้องฝึกความกล้าหาญ หากลูกน้องพวกเจ้ารู้ว่าหัวหน้าโม่ของพวกเขากลัวผีแล้วล่ะก็ มีหวังคนทั้งเกาะวิญญาณมรณะคงจะหัวเราะเจ้าจนฟันหลุดแน่!”มู่เฉียนซีกล่าวเบา ๆ
“อย่างไรเสีย ฟ้าดินรู้ เจ้ารู้ ข้ารู้มันไม่มีอะไรต้องละอายแล้ว” โม่จิ่นกล่าวอย่างธรรม
มู่เฉียนซีกล่าวขู่ว่า “หากเจ้าไม่เฝ้าให้ดี ข้ารับรองว่าความลับนี้ของเจ้า คนทั้งเกาะวิญญาณมรณะจะต้องรู้แน่”
โม่จิ่นสีหน้าดำคล้ำด้วยความโกรธ เขาแอบกัดฟันกรอดและกล่าวว่า “นี่เจ้าโหดร้ายมากเกินไปแล้ว อย่างน้อยเราก็เป็นสหายร่วมรบกันนะ
