ในนี้ใหญ่มาก ราวกับเป็นโลกอีกใบก็มิปาน
โม่จิ่นพึมพำว่า “ของล้ำค่า! ของล้ำค่าจะถูกทิ้งไว้ตรงไหนกัน ?”
“โดยปกติแล้ว น่าจะเป็นห้องเก็บของ!”
“ใช่แล้ว ห้องเก็บของ”
ในขณะที่พวกเขากำลังจะไปหาห้องเก็บของ ทันใดนั้นความรู้สึกหนาวเหน็บก็ค่อย ๆ เข้ามา ตรงหน้ามีโครงกระดูกสีขาวความสูงประมาณสามเมตร ในดวงตามีเปลวไฟสีเขียวเข้มกำลังลุกไหม้อยู่และจ้องมองไปที่พวกเขา
แกร่ก แกร่ก แกร่ก! ทันทีที่มันเปิดปาก เสียงเสียดแทงหูก็ดังขึ้น
โม่จิ่นสีหน้าซีดเผือด “โครงกระดูก นี่มันบ้าอะไรกันเนี่ย ?”
มู่เฉียนซีตอนนี้กลับนิ่งสงบมาก นางเห็นโครงกระดูกในจวนของจิ่วเยี่ย และเห็นจิ่วเยี่ยทำลายคนให้เป็นโครงกระดูกจนชินแล้ว ดังนั้นเมื่อเห็นสิ่งนี้เข้าก็เป็นความคุ้นชินของนาง!
เพียงแต่ว่า ตอนนี้มันกลับมีความรู้สึกที่จะโจมตีนาง!
ตูม! จู่ ๆ โครงกระดูกนั่นก็พรวดเข้ามู่เฉียนซี เคลื่อนไหวโจมตีนางอย่างรุนแรง
“แม่นางมู่ ระวัง!” พลังธาตุอัคคีไหลเวียนอย่างบ้าคลั่ง และโจมตีไปทางโครงกระดูกขาวนั่น
มู่เฉียนซีหลบหลีกมาอีกด้านหนึ่ง กระบี่มังกรเพลิงถูกนางชักออกมา นางตะโกนด้วยเสียงเย็นชาว่า “มังกรเพลิงสังหาร!”
เปลวเพลิงทั้งสองพุ่งเข้าใส่โครงกระดูกขาวทันที ทว่า มันกลับไม่เป็นอะไรเลยแม้แต่น้อย จากนั้นก็โจมตีต่อ!
ปัง ปัง ปัง!
เผชิญหน้ากับการโจมตีนี้ของมัน มู่เฉียนซีกับโม่จิ่นยังคงสามารถหลบหลีกได้!
“มังกรวารีพิฆาต!”
“เปลวอัคคีพิฆาต!”
ตูม ตูม ตูม!
โ
