ายเหล่านั้นให้กลายเป็นหนูที่เชื่อฟัง ชั่วครู่หนึ่งอู๋ตี้ก็ได้แปลงร่างกลับมาเป็นแมวน้อยตัวจิ๋วขนาดเท่าฝ่ามือและกระโดดกลับมาที่มู่เฉียนซี
“นายท่าน การแสดงของข้ายอดเยี่ยมมากเลยใช่หรือไม่ ?” อู๋ตี้ที่ได้แปลงร่างเป็นแมวตัวจิ๋วในตอนนี้ ก็เริ่มออดอ้อนมู่เฉียนซีเพื่อร้องขออาหาร
มู่เฉียนซีเหลือบไปมองกลุ่มคนที่น่าเวทนาอย่างไร้ที่เปรียบเหล่านั้น นางยิ้มพลางกล่าวว่า “ผลงานของอู๋ตี้นับวันยิ่งยอดเยี่ยมขึ้นจริง ๆ”
“แน่นอนอยู่แล้ว เช่นนั้น นายท่าน! เอ่อ อาหารของอู๋ตี้จะหมดแล้ว นายท่านจะเตรียมอาหารให้อู๋ตี้เลื่อนขั้นระดับสี่เร็ว ๆ ใช่หรือไม่!” อู๋ตี้กล่าวอย่างน่าสงสาร
มุมปากของมู่เฉียนซีกระตุกเล็กน้อย นางกล่าว “อาหารที่เตรียมไว้ให้ทั้งหมด กินหมดแล้วงั้นรึ”
จำได้ว่าตอนที่นางออกจากเซี่ยโจวนางได้เอาแกนวิญญาณที่รวบรวมไว้ที่จวนตระกูลมู่มาแล้ว นึกไม่ถึงเลยว่า……
อู๋ตี้ชี้ที่หน้าท้องสีขาวราวหิมะของตัวเอง และกล่าวว่า “อืม! เหลือไม่เยอะแล้ว!”
“กินเก่งจริง ๆ!” มู่เฉียนซีกล่าวอย่างจนปัญญา
“รอให้เดินทางไปถึงเสียโจวได้อย่างปลอดภัย ข้าจะซื้อเก็บเอาไว้ให้เยอะ ๆ หากเจ้าอยากจะกินตอนนี้ก็ไปจัดการเก็บกวาดตรงนั้นให้สะอาด!”
อู๋ตี้ยิ้มพลางกล่าว “นายท่าน คำนี้แหละที่ข้ารอคอย”
ร่างสีขาวเคลื่อนไหวไปอย่างรวดเร็ว สัตว์ศักดิ์สิทธิ์ที่โหดร้ายเหล่านั้นเห็นร่างสีขาวกำลังเข้ามาใกล้ต่างก็สั่นสะท้านขึ้นด้วยความหวาดกลัว ถึงแม้ว่าจะเป
