นั้นก็เปิดเวทีแข่งขันสัตว์กันได้เลย”
เวทีสัตว์ระดับราชาเป็นสีดําสนิท ขณะที่เวทีสัตว์ระดับจักรพรรดิกลับถูกเปิดออกกลางอากาศ กรงสัตว์วิญญาณนับไม่ถ้วนถูกแขวนไว้กลางอากาศและถูกส่งไปเวทีประลองกลางอากาศ
“โฮก!” เสียงคํารามของสัตว์ดังกึกก้อง ทําให้ผู้คนรู้สึกกระวนกระวายใจอย่างหาที่เปรียบมิได้
สัตว์ศักดิ์สิทธิ์เหล่านี้ล้วนเป็นสัตว์ศักดิ์สิทธิ์ระดับหนึ่งถึงสามซึ่งไม่เท่ากัน แต่ที่มากที่สุดคือระดับสามอย่างแน่นอน
— ตูม! —
เสียงดังสนั่นเสียงหนึ่งดังขึ้น เวลานี้พี่หลงปรากฏตัวขึ้นบนเวทีประลองแล้ว
ทุกคนต่างพากันส่งเสียงดัง ใครเลยจะคาดคิดว่าการต่อสู้ระดับจักรพรรดิสนามนี้ จะเป็นการต่อสู้ของพี่หลงที่ลงสนามด้วยตัวเอง เช่นนั้นพวกเขา…
พวกเขาจะไปมีหวังได้อย่างไรกัน ?!
เมื่อพี่หลงลงสนามเอง เหล่าผู้นำใหญ่ทั้งหลายก็ไร้ซึ่งความกล้าในทันที พวกเขาแต่ละคนให้คนของตนเองซึ่งอยู่จุดสูงสุดของระดับจักรพรรดิไป
“ผะ ผู้นำ! พวกเรา…”
ฝ่ายตรงข้ามที่ต้องเผชิญหน้าไม่ใช่คนอื่น แต่เป็นพี่หลงผู้เก่งกาจ พวกเขาทั้งหมดตกใจกลัวจนขาอ่อน
“หากไม่ยอมขึ้นไป ข้าก็จะฆ่าเจ้าให้ตายเสียตอนนี้ เจ้าเลือกเอาแล้วกัน”
การบังคับให้เข้าไปหาสมรภูมินองเลือดที่ฉาบหน้าด้วยคำว่าประลองเช่นนี้มันช่างโหดร้าย ทว่ามันก็ได้ผลมาแต่ไหนแต่ไร ไม่ว่าพวกเขาจะกลัวมากเพียงใด ก็ทําได้เพียงขึ้นไปประลองเท่านั้น
ส่งคนคนเดียวไปคงไม่เพียงพอ เช่นนี้ก็ขอส่งไปเยอะสักหน่อยเถิด
