สัตว์วิญญาณที่จะคู่กับบุคคลขั้นราชา ควรอยู่ต่ำกว่าระดับสัตว์ศักดิ์สิทธิ์มิใช่หรือ ?
พี่หลงกล่าวขึ้นว่า “ชอบอะไรแปลกใหม่ไม่ใช่รึ ? คนขั้นราชาเหล่านี้คู่กับสัตว์ศักดิ์สิทธิ์ก็น่าจะตื่นเต้นดี!”
“เช่นนั้นเกรงว่าสักคนที่รอดชีวิต ก็คงจะไม่มี…” โม่จิ่นกล่าวเสียงต่ำ
“เอาหน่า… ก็ไม่ใช่ว่าทั้งหมดจะเป็นสัตว์ศักดิ์สิทธิ์ แต่หากมีคนรอดชีวิตมาได้ เช่นนั้นก็ถือว่าเยี่ยมยอดไปเลยไม่ใช่หรือ ?”
ไม่ว่ามนุษย์หรือสัตว์ จะเป็นหรือตาย พี่หลงก็มิได้สนใจ เขาสนใจเพียงแค่ว่าการแข่งขันในสนามนี้จะทําให้เขาสนุกได้หรือไม่ก็เท่านั้นเอง เขากระหยิ่มยิ้มย่อง มองดูเงาร่างบางนั่นกําลังจะถูกสัตว์ศักดิ์สิทธิ์ที่ดุร้ายกัดฉีกเนื้อเป็นชิ้น ๆ ทุกคนต่างถอนหายใจ …นี่มันช่างน่าเสียดายจริง ๆ
ทว่าเมื่อตอนที่พวกเขาเห็นเงาร่างนั้นถูกกัดฉีกจนเป็นชิ้น ๆ กลับไม่เห็นเลือดที่สาดกระเซ็นออกมาแม้แต่น้อย
“หายไปแล้ว! นางหายไปแล้ว!!!”
“นั่นเป็นภาพลวงตา!”
“รวดเร็วยิ่งนัก ข้าก็นึกว่านั่นเป็นเรื่องจริงเสียอีก”
“โอ้!”
มีหลายคนที่ได้รับความเสียหายจากความจริงนี้
“ผนึกมังกรวารี!”
แสงสีฟ้าอ่อนสว่างไสวไปทั่วพื้นที่สีดํานี้
— ตูม! —
เกิดเสียงดังสนั่นหวั่นไหว ทุกคนถึงกับปากอ้าตาค้าง
“นาง… ราชาแห่งภูตระดับเจ็ด!”
“หึ! ส่งยอดฝีมือระดับเจ็ดขึ้นไป บ้าไปแล้วจริง ๆ”
ทุกคนต่างถลึงตาใส่โม่จิ่น หากไม่มียอดฝีมือก็ยืมใครไปก่อนก็ได้ เหตุใดต้องไปรบกวนไปลําบากสตรีงาม
