ที่อ่อนแอที่สุดกลับยังปลอดภัยดี ความรวดเร็วของนางสูงกว่าผู้ที่ระดับเดียวกันมาก มันกลายเป็นสิ่งที่ช่วยชีวิตนาง
“แฮ่ก ๆ แม่นางคนงาม อย่าเอาแต่วิ่งสิ”
“ใช่แล้ว เมื่อไรแม่นางคนงามจะวิ่งไม่ไหวสักทีนะ”
“ใช่ ๆ ๆ…”
พวกเขาตะโกนออกมาด้วยเพราะคาดหวังว่ามู่เฉียนซีจะหมดแรง
“พี่กู่!” เซียวอู่ยังคงงอแงอยู่ตรงหน้าพี่กู่
“ข้าไม่อยากเห็นนางผู้หญิงนั่นมีชีวิตอยู่ต่อไปแล้ว”
พี่กู่กล่าวขึ้นทันทีว่า “ได้!”
มู่เฉียนซีหลบการโจมตีของสัตว์วิญญาณเหล่านี้ได้ราวกับสายลม ตามมาด้วยลมกระโชกที่พัดผ่านมาด้านหลัง และม่านน้ำก็ได้ปรากฏขึ้นที่ด้านหลังของนาง
“โล่วิญญาณวารี!”
มู่เฉียนซีขยับถอยหลังไปหลายสิบก้าว ทันใดนั้นก็เห็นชายในชุดดําพุ่งเข้ามาหานาง
คนผู้นี้ดูเหมือนจะเป็นผู้นำกู่ของคนฝั่งนั้น
— ปัง! —
ในเวลานี้มู่เฉียนซีถูกสัตว์วิญญาณและคนผู้นี้รุม ทําให้ทุกคนรู้สึกตื่นเต้นขึ้นมาทันที
“ดี! ดีมาก!” พี่หลงกล่าวอย่างตื่นเต้น
“ทำเช่นนี้สิถึงจะถูกต้อง มิเช่นนั้นรอให้คนอื่นถูกสัตว์ศักดิ์สิทธิ์จัดการหมดแล้วยังไม่ได้เริ่มสู้ เช่นนั้นมันจะได้เรื่องที่ไหนกันเล่า ?!”
ใครบางคนหัวเราะก่อนจะกล่าวขึ้น “ฮ่า ๆ ๆ พี่หลงกล่าวถูกต้องแล้ว เช่นนี้สิถึงจะน่าสนใจ”
ฝ่ายตรงข้ามไล่ตามไปอย่างจำใจ กระบวนท่าที่ร้ายแรงถึงชีวิต แสงสีแดงเข้มสว่างขึ้นทั่วทั้งมิติ
“นี่มันอะไรกัน ?”
“มันเป็นกระบี่ เฮ้ย! นั่นกระบี่!”
ในตอนนี้มู่เฉียนซีหยิบกระบี่มังกรเพล
