“เสียแรงเปล่ากับสิ่งไร้ค่า เจ้าคิดว่าข้าจะทำงั้นรึ ?” มู่เฉียนซีเลิกคิ้วพลางกล่าว
“จะเสียแรงเปล่ากับสิ่งไร้ค่าได้ยังไงกันล่ะ! ถึงยังไงหน้าตาข้าก็ดี ความแข็งแกร่งข้าก็มี!” น้ำเสียงของโม่จิ่นโกรธเคืองเล็กน้อย
มู่เฉียนซีกล่าว “เจ้าเป็นคนฉลาด เจ้าน่าจะรู้ดีอยู่แล้วว่าในสายตาข้านั้นเจ้าไม่ได้สำคัญเหมือนสมุนไพรวิญญาณแม้แต่ต้นเดียว เพราะฉะนั้นหยุดพูดจาไร้สาระได้แล้ว”
ผู้ที่เข้ามาในเกาะวิญญาณมรณะจะถูกตีตราเอาไว้ ก็คือจะไม่สามารถออกไปได้ เว้นเสียจากจะทะลวงพลังวิญญาณขั้นมหาจักรพรรดิได้
ทว่า เป็นเพราะเกาะวิญญาณมรณะมีข้อต้องห้ามของตัวมันเอง ผู้ที่ถูกกักขังอยู่ในนี้ จนตายก็มิอาจทะลวงพลังขั้นมหาจักรพรรดิได้ ดังนั้นผู้ที่เข้ามามิอาจออกไปได้
เนื่องจากพลังวิญญาณของตัวเองไม่เพียงพอที่จะทะลวงได้ ก็ไม่รู้ว่าการที่อาศัยพลังภายนอกทะลวงพลังขั้นมหาจักรพรรดินั้นจะนับหรือไม่ ? แสงเย็นวาบผ่านดวงตาของมู่เฉียนซี
โม่จิ่นกล่าว “คำพูดของแม่นางมู่ช่างไร้ความปรานียิ่งนัก ทำร้ายจิตใจกันเกินไปแล้ว!” โม่จิ่นหันไปและเอามือจับไปที่หัวใจที่แตกสลายของเขา
สมุนไพรทางตะวันออกเฉียงใต้ของเกาะวิญญาณมรณะถูกมู่เฉียนซีกวาดล้างไปหมดแล้ว โม่จิ่นเป็นผู้ร่วมมือที่ไม่เลวเลย ส่งลูกน้องของเขาไปที่เขตอื่นเพื่อขนย้ายสมุนไพรมาให้กับมู่เฉียนซี
มู่เฉียนซีกล่าว “ครั้งนี้ ได้ของดีจากเกาะวิญญาณมรณะไม่น้อย งานประชุมการต่อสู้กับสัตว์ร้ายที่เจ้าว่า
