ดโดนมันเข้าละก็จะต้องกลายเป็นสีเขียวก็เท่านั้นเอง”
มู่เฉียนกล่าวเย้ยหยันว่า “คุณหนูเซียว ผลลัพธ์นี้ไม่เลวเลยใช่หรือไม่!”
เซียวอู่แทบจะร้องไห้ “รีบเอายาแก้พิษมาให้ข้าเดี๋ยวนี้นะ เอายาแก้พิษมา!” สภาพนี้ นางจะมีหน้าที่ไหนไปเจอผู้คนล่ะ!
“ข้าทำได้แค่พิษนี้ ข้าทำยาแก้พิษไม่เป็นหรอกนะ คุณหนูเซียวไปหาคนอื่นเถอะ!” มู่เฉียนซีไม่สนใจนาง และได้ไปปลูกสมุนไพรของนาง
ผู้คนต่างมองดูมู่เฉียนซีด้วยความชื่นชม ที่แท้คุณหนูมู่เห็นว่าหญ้าเหล่านี้หายากเพราะว่าเห็นคุณค่าของมันนี่เอง นางมิใช่เด็กสาวบ้านนอกอะไรนั่นสักหน่อย
เดิมทีเซียวอู่ที่หน้าโดนพิษไปจนหน้าเขียวขจี ตอนนี้กลับยิ่งเขียนมากขึ้นกว่าเดิมอีก บัดซบ! บัดซบที่สุด
เงาร่างในชุดเขียวใกล้เข้ามา เมื่อเขาได้เห็นกับสิ่งสีเขียวกลม ๆ มัน ๆ นั้นเขาคิดว่าในจวนเขาปลูกต้นไม้อะไรเพิ่ม และพบว่าต้นไม้ต้นนั้นกำลังเคลื่อนไหว!
นี่มันอะไรกันเนี่ย!
เซียวอู่เห็นบุรุษรูปงามผู้นั้นนัยน์ตาก็เปล่งประกายขึ้นด้วยความดีใจ นางกล่าวด้วยความกล้ำกลืนว่า “พี่จิ่น ฮือ ฮือ ฮือ! พี่จิ่น!”
นางจะพรวดเข้าหาโม่จิ่น แต่โม่จิ่นกลับหลบหลีก โม่จิ่นรู้สึกรู้ขนลุกซู่ไปทั่วร่าง “ผีตัวนี้เป็นใครกัน ? ยังไม่รีบเอาตัวออกไปให้พ้นข้าอีก!”
เซียวอู่ร้องห่มร้องไห้เสียงดังลั่น “ฮือ ฮือ ฮือ! พี่จิ่น ข้าอู่เอ๋อร์ไง! ฮือ ฮือ ฮือ!”
“เซียวอู่!” โม่จิ่นมองตัวประหลาดที่อยู่ตรงหน้าด้วยความสงสัย ถึงแม้ว่าหน้าตาของ
