หอะ! เช่นนั้นข้ามิใช่ว่าเป็นแกะเข้าปากพยัคฆ์หรอกหรือ ?”
“แกะที่มีพิษร้าย เกรงว่าพวกเรานั้นคงไม่มีใครที่อาจจะทำอะไรมันได้”
“เจ้าเป็นคนฉลาด” มุมปากของมู่เฉียนซีเผยรอยยิ้มบาง ๆ “เอาล่ะ ๆ ในเมื่อมาถึงเกาะวิญญาณมรณะแล้ว ข้าก็ไปดูบรรยากาศรอบเกาะเสียหน่อยก็คงไม่เป็นไร นำทางไปเถิด” “แม่นางเป็นคนที่สบาย ๆ ช่างเลือกดีจริง ๆ” รอยยิ้มของเขานั้นยิ่งเข้มข้นขึ้นเรื่อย ๆ เขากวักมือเรียกให้เหล่าคนของตนเตรียมขึ้นเรือ
— ฟึ่บ! ฟึ่บ! ฟึ่บ! —
ทว่าเข็มยาหลายเข็มปักลงบนพื้นเป็นเส้นตรงยาวแนวขวางที่หน้าพวกเขา มู่เฉียนซีกล่าวเสียงเย็น “พวกเจ้ามาอย่างไรก็กลับไปอย่างนั้น เรือของข้าไม่ต้อนรับคนแปลกหน้า”
“อะไรกันแม่นาง ?! พวกเรานั้นเป็นหุ้นส่วนกันแล้ว เจ้ากลับบอกว่าเราเป็นคนแปลกนหน้า ช่างไร้ความรู้สึกดีแท้”
มู่เฉียนซีพยักหน้า “อืม ข้ามันสตรีไร้ความรู้สึก หากเจ้ามีปัญหาและยังเข้ามาใกล้กว่านี้อีก กลไกบนเรือลำนี้ก็จะไม่เกรงใจเจ้าแล้ว”
เขาส่ายหน้า ทำได้เพียงเดินกลับไปที่เกี้ยวของตน และให้เหล่าคนของเขายกเกี้ยวนำทางไปโดยมีเรือของมู่เฉียนซีตามเกี้ยวของพวกเขาไปจากด้านหลัง
จากนั้นไม่นาน เกาะที่มีพื้นที่ขนาดเล็กก็ได้ปรากฏแก่สายตาของมู่เฉียนซี ที่แห่งนั้นก็คือเกาะวิญญาณมรณะ
.
