มู่เฉียนซีที่เพิ่งปรุงยามากมายเสร็จถูกจิ่วเยี่ยลากออกไป นางโวยวาย “จิ่วเยี่ย ข้าไม่มีอะไรติดค้างเจ้าแล้ว เจ้าจะมายุ่งวุ่นวายกับข้าไม่ได้แล้วนะ”
“ข้าคิดถึงเจ้า”
“คิดถึงก็ไม่ใช่เหตุผลที่เจ้าจะมามั่วซั่ว”
“แต่ข้าป่วย” จิ่วเยี่ยกอดมู่เฉียนซีแน่น ดวงตาสีฟ้าจ้องลึกเข้าไปที่ใบหน้าของมู่เฉียนซี “ซี รักษาข้าด้วย”
ใบหน้าของมู่เฉียนซีหม่นคล้ำลงทันที “เสียใจด้วย ข้าไม่รับผู้ป่วยอย่างเจ้า มาทางไหนก็ไสหัวกลับไปทางนั้น ลาก่อน”
แต่การปฏิเสธการรักษากลับไม่ได้ผล จิ่วเยี่ยบีบบังคับให้มู่เฉียนซีรักษาเขา เพียงแต่ว่าเขายังสามารถควบคุมตนเองได้ก็เท่านั้น
แม้ว่าจะอยากเอาอาหารอร่อย ๆ อย่างนางมากลืนกินลงท้อง แต่เขาก็จะไม่ยอมให้ตัวเองทําร้ายนางเด็ดขาด
ทุกสิ่งอย่างบนร่างกายนาง เขาเพียงคนเดียวก็พอแล้วที่จะแบกรับไว้
“นี่เยี่ยอ๋อง เจ้าแน่ใจรึว่าเจ้ากําลังรักษาโรคอยู่ ไม่ใช่ว่าถือวิสาสะเพิ่มอาการป่วยอีกหรือ ?” มู่เฉียนซีรู้สึกได้ว่าสายตาของจิ่วเยี่ยเริ่มอันตรายมากขึ้นเรื่อย ๆ จึงกล่าวออกไปอย่างช่วยไม่ได้ “ก็ข้าคิดถึงเจ้า”
อยากกลืนกินแต่มิอาจกลืนกินได้ ความทรมานเช่นนี้ช่างยากที่จะอดทนได้อย่างแท้จริง
มู่เฉียนซีกอดจิ่วเยี่ยไว้ นางกล่าวว่า “จิ่วเยี่ย ข้าขอปรึกษาอะไรหน่อย”
จิ่วเยี่ยมองมู่เฉียนซีและรอนางพูดต่อ
“อืม อาการป่วยของเจ้ารักษายากกว่าที่คิดไว้เสียอีก ดังนั้นค่ารักษาของเจ้าจึงมิใช่ราคาถูก ดังนั้น…” “เมื่อถึงเว
