่ยไปทำอะไรให้หม้อเทพนิรันดร์ไม่ชอบเอา! อาถิงคิดจะฆ่าเขา นี่นิรันดร์ก็คิดอยากจะฆ่าเขาด้วยอีกคน
“รีบบอกวิธีของเจ้ามาเถอะ!” มู่เฉียนซีกล่าว
“อย่าเพิ่งร้อนใจไปแม่ยอดดวงใจของข้า! ข้าคิดวิธีที่จะช่วยเจ้าปีศาจหิมะนั่นได้แล้ว”
มู่เฉียนซีหันไปมองจิ่วเยี่ย และกล่าวถามว่า “จิ่วเยี่ย เจ้าเป็นยังไงบ้าง ?”
ดวงตาสีฟ้าประดุจน้ำแข็งคู่นั้นจ้องมองมู่เฉียนซีราวกับจะกลืนกินนาง ดวงตาของเขาขยับ และกล่าวด้วยเสียงขรึมว่า “ไม่เป็นไร!”
“เจ้าไปจัดการเรื่องของเจ้าเถอะ!”
ร่างในชุดคลุมยาวสีดำนั้นกะพริบและจิ่วเยี่ยก็อันตรธานหายไปทันที
อาถิงกล่าวอย่างโกรธเกรี้ยวว่า “นี่! เจ้ารอข้าก่อน!”
“หยุดเดี๋ยวนี้นะ!”
ถึงแม้ว่าอาถิงจะเสียพลังไปมากและถึงเวลาที่ต้องหลับใหล แต่ตอนนี้มีหลายเรื่องราวที่ยังคงไม่ชัดแจ้ง ไม่อาจหลับใหลได้!
ครั้นแล้วอาถิงก็ไล่ตามจิ่วเยี่ยไป ส่วนมู่เฉียนซีก็รีบวิ่งมาข้าง ๆ ร่างของเชียนอ้าวเซี่ย ในตอนนี้เองร่างในชุดขาวก็พรวดเข้ามา เมื่อเขาเห็นคนที่นอนเอนกายอยู่ในโลงน้ำแข็งนั้นก็ตกใจจนนิ่งอึ้งไป
“ซีเอ๋อร์ เซี่ย……เซี่ยเขา……”
น่าหลานอวี้กล่าวเสียงต่ำว่า “เขาทำให้ข้าหมดสติไป แล้วนี่เขาทำอะไรลงไป ?”
“โง่เง่า!”
ปัง!
น่าหลานอวี้ต่อยโลงน้ำแข็งนั้นไปหมัดหนึ่งจนเลือดกระซิบออกมา แต่โลงน้ำแข็งของเชียนอ้าวเซี่ยกลับไม่เป็นอะไรเลยแม้แต่น้อย
มู่เฉียนซีกัดฟันกรอดและกล่าวว่า “เขาตีเจ้าให้หมดสติไป แล้วมาหาที่ตายเอาที่นี่
