ว้ทุกกิ่งก้าน พลังทั้งร่างของเขากำลังอ่อนลงเรื่อย ๆ
“หยุดเวลา!”
กฎแห่งกาลเวลา เมื่ออยู่ในมือของอาถิงแล้ว มันก็เหมือนดั่งของเล่นที่สามารถจะควบคุมเช่นไรก็ได้ แต่ทว่านั่นก็ต้องดูที่พลังของเขาเป็นหลัก หากพลังของเขาฟื้นฟูขึ้นมาแค่เพียงเล็กน้อย นั่นก็จะไม่สามารถควบคุมได้เป็นเวลานานเท่าไรนัก
หยุดเวลาเอาไว้!
— ฉึ่บ! —
อาถิงตัดกิ่งก้านสาขาของกุ่ยมู่อย่างรวดเร็ว ทว่ามันยังไม่เพียงพอ …หัวใจของเจ้าบ้านี่อยู่ที่ไหนกันแน่ ? มันเป็นพืช ตราบใดที่ไม่ได้ทำลายชีพจรที่แท้จริงของมัน มันก็ไม่อาจที่จะตายได้— ตูม! —
ยังไม่ทันที่อาถิงจะหาจุดสำคัญของกุ่ยมู่เจอ กุ่ยมู่ก็ได้ฟื้นคืนสภาพขึ้นมาแล้ว
เมื่อต้องเผชิญกับการโจมตีจากกิ่งไม้จำนวนนับไม้ถ้วน อาถิงเร่งหลบหลีกอย่างรีบร้อน พลังแห่งกาลเวลากลายเป็นสิ่งกีดขวางร่างกายของกุ่ยมู่ไว้อีกครั้งหนึ่ง
“น่ารำคาญนัก ไปตายซะ!”
— ครืน! —
ทุกครั้งที่ใช้พลังแห่งกาลเวลาไป สีหน้าของอาถิงจะซีดเผือดลงและเหงื่อหยดเล็กละเอียดก็ผุดขึ้นบนหน้าผาก ให้ตาย! เขายื้อต่อไปได้อีกไม่นานแล้ว
— ตูม! —
ทางฝั่งของจิ่วเยี่ยก็เช่นกัน เวลานี้รอยเส้นสีดำอย่างที่เคยเป็นนั้นได้เริ่มปรากฏขึ้นมาบนข้อมือของเขาแล้ว
“หึ ๆ ๆ ท่านจิ่วเยี่ยก็ไม่ได้เท่าไรนี่”
ผู้ที่อยู่ตรงหน้าจิ่วเยี่ยหัวเราะออกมาอย่างเย็นชา สิ้นเสียงดูแคลนนั้น กระบี่ดำสนิททอประกายออกมาวาบหนึ่งซึ่งน่ากลัวขนานหนักจนคนผู้นั้นหัวเราะไม่ออก
— พร
