ตาเฒ่าบ้าหยิบกริชออกมาเล่มหนึ่งและเข้าหาหลินเอ๋อร์
ใบหน้าของหลินเอ๋อร์ซีดขาวราวกระดาษ “เจ้า นี่เจ้าจะทำอะไร ?อย่าเข้ามานะ”
“จะทำอะไรงั้นรึ ? ข้าสูญเสียพลังวิญญาณไปมากมายเช่นนั้น แน่นอนว่าเจ้าต้องช่วยทำให้ภารกิจของข้าสำเร็จ!”
ในขณะที่กริชเล่มนั้นกำลังจะฟันเข้าที่เส้นเลือดของหลินเอ๋อร์ แสงสีเงินก็สว่างวาบขึ้นมา
ติ๊ง! เสียงดังขึ้น และกริชเล่มนั้นก็ตกลงไปบนพื้น
แสงสีเงินนั้นหมุนวนและพุ่งเข้าหาตาเฒ่าบ้า ตาเฒ่าบ้ารับรู้ได้ถึงอันตรายจึงรีบหันหลบทันที!
ตูม!
ร่างในชุดม่วงเก็บเข็มยาเข็มนั้นกลับมา นางกล่าวอย่างเย็นชาว่า “ตาเฒ่าบ้า เจ้าลองแตะต้องหลินเอ๋อร์ดูสิ”
ดวงตาของหลินเอ๋อร์เปล่งประกายขึ้น “พี่สาวมู่ พี่สาวมู่มาช่วยข้าแล้ว”
ตาเฒ่าบ้ากล่าวอย่างเย้ยหยันว่า “เจ้าหนู นางมาช่วยเจ้างั้นรึ เจ้าช่างไร้เดียงสาเกินไปแล้ว!”
“นางก็ไม่ได้ต่างอะไรไปกับข้า กรีดเลือดของเจ้าแล้วเอาเจ้าไปบูชายัญ”
หลินเอ๋อร์กล่าวอย่างโกรธเกรี้ยวว่า “ตาเฒ่า เจ้าพูดจาซี้ซั้ว พี่สาวมู่ไม่มีทางทำเช่นนั้นแน่นอน”
มู่เฉียนซีกล่าวติดตลกว่า “ตาเฒ่าบ้า เจ้าอายุแก่ปูนนี้แล้วยังจะมายั่วยุให้คนรุ่นหลังผิดใจกันอีกรึ เจ้าช่างทำตัวน่ารำคาญเสียจริง!”
ตาเฒ่าบ้ากล่าวอย่างโหดเหี้ยมว่า “ถึงแม้ว่าพลังของข้าจะลดลงไปมาก แต่พลังของเจ้าก็ลดลงไปมากเหมือนกัน เจ้าคิดว่าคนอย่างนะรึที่จะเป็นคู่ต่อสู้ของข้า ?”
นางกินยาฟ้าดินซวนหวงไปถึงสามเม็ด พลังของมู่เฉ
