่แขนของมู่เฉียนซีจนเลือดไหลซิบออกมาเล็กน้อย ตาเฒ่าบ้ายิ้มพลางกล่าวว่า “สาวน้อย เจ้าอย่าได้ขัดขืนโดยไร้ประโยชน์เลย มาให้ข้าฆ่าซะโดยดีเถอะ ข้าจะได้ใช้เด็กผู้นี้ไปทำพิธีบูชายัญสักที!”
ใบหน้าของหลินเอ๋อร์ซีดเผือด เขาตะโกนขึ้นว่า “พี่สาว พี่สาวไม่ต้องเป็นห่วงข้า รีบหนีไปเถอะ!”
ตอนนี้ตาเฒ่าบ้านี่เป็นเพียงแค่จักรพรรดิแห่งภูตระดับหนึ่ง ความเร็วของมู่เฉียนซีหากคิดจะหนีเอาตัวรอดก็มิใช่ปัญหา แต่นางจะยอมหนีเอาตัวรอดคนเดียวแล้วปล่อยให้หลินเอ๋อร์ถูกฆ่าตายได้อย่างไรกันเล่า
“ดูท่ามีเพียงแค่ทางนี้ทางเดียวแล้ว!”
“หญิงโง่! หญิงโง่เง่า เจ้าคิดว่ายาฟ้าดินซวนหวงนั่นได้มาฟรี ๆ งั้นรึ ? วันนึงถึงได้กินไปมากมายเช่นนั้น ต่อให้ไม่มีผลข้างเคียงกับตัวเจ้า แต่เจ้าไม่รู้สุกเลี่ยนบ้างรึไง! ให้ข้าออกไปยังจะดีซะกว่า”
มู่เฉียนซีกล่าว “เจ้าไม่เก็บพลังเอาไว้รับมือกับจิ่วเยี่ยหรอกเหรอ ? ตะโกนเรียกร้องอยู่ได้!”
ในขณะที่มู่เฉียนซีกำลังจะกินยาฟ้าดินซวนหวงเข้าไป จู่ ๆ ก็เกิดเสียงดังสนั่นขึ้น
ตูม!
จู่ ๆ พื้นของหอนี้ก็แตกระแหง และมีแสงสีเขียวส่องประกายออกมาจากพื้นด้านล่าง
ตาเฒ่าบ้าเห็นแสงสีเขียวที่ส่องประกายนี้ ดวงตาก็เบิกกว้างขึ้นมาทันที และลืมที่จะโจมตีมู่เฉียนซีไปในชั่วขณะ
เขาเอาตำราเก่าแก่สีเหลืองที่ขาดรุ่งริ่งออกมาอ่าน และพึมพำกับตัวเองว่า “แสงสีเขียวส่องประกาย กุญแจแห่งหอเทพจะปรากฏ ใช่แล้ว ใช่แล้ว……”
“แต่เทพบุตรยังไม่ไ
