พ้นได้
“จะยังไงงั้นรึ ? เหอะเหอะเหอะ! เจ้าคงจะไม่ลืมมันไปหรอกกระมัง! คงไม่ลืมหรอก!”
ด้านหน้าเต็มไปด้วยสีเลือด และแปดเปื้อนแดงฉานไปทั่วทั้งห้อง
มู่เฉียนซีจำได้เลือนราง ในความทรงจำมีเสียงที่อ่อนโยนเสียงหนึ่งได้พูดกับนางว่า “ซีเอ๋อร์ ผู้ชายก็เปรียบดั่งสายลม ต่อให้จะจับเอาไว้แน่น แต่ทันทีที่เวลาผ่านไปมันก็จะหายไปตามกาลเวลา หากตอนนี้เจ้ารักมากจนถึงขั้นที่ขาดเขาไม่ได้ ชีวิตหลังจากนี้ก็ไม่ต่างอะไรกับอยู่ในนรก!”
“ข้าผ่านวันคืนอันเลวร้ายนี้มามากพอแล้ว เจ้าอย่าเด็ดขาด อย่าเป็นเหมือนข้า”
ดวงตาดำขลับคู่นั้นจ้องมองไปที่มู่เฉียนซี “เพราะฉะนั้น เจ้าก็ต้องใช้ชีวิตให้เหมือนลมไม่ใช่เหรอ ? อย่าหยุดเพื่อใคร ต่อให้คนคนนั้นจะเป็นจิ่วเยี่ยก็ตาม”
“นี่เจ้าพูดจบรึยัง ?” มู่เฉียนซีขมวดคิ้วถาม
“เจ้าเปลี่ยนไปมาก!” ร่างที่อยู่ในผลึกแก้วใสนั้นยิ้มอย่างใคร่ครวญ
“โลกใบนี้เปลี่ยนแปลงเจ้า หรือว่าคนบนโลกนี้ ที่เปลี่ยนแปลงเจ้า”
“เจ้ารู้ดีอยู่แก่ใจ”
“ใช่สิ!”
“ข้ารู้ตัวเองดี เจ้าไสหัวไปได้แล้ว”
“ลาก่อน! ข้าในอนาคต!” คนผู้นั้นโบกมือให้มู่เฉียนซี และผลึกแก้วใสตรงหน้าก็ได้เปลี่ยนดวงดาราดวงน้อย ๆ ทันที
กลไกวิญญาณกล่าวด้วยน้ำเสียงที่น่ารักว่า “เฮ้อ! ช่างเป็นหญิงสาวที่เลือดเย็นจริง ๆ! หากชายผู้นั้นรู้เข้าคงจะโกรธจนต้องฆ่าเจ้าแน่”
ใบหน้าของมู่เฉียนซีขรึมลง “กลไกวิญญาณ นี่เจ้าแอบดูความทรงจำของข้า!”
“ข้าไม่ได้ทำเรื่องไร้ศีลธรรมเ
