สำนักนิกายระดับหนึ่งได้
สำนักนิกายระดับสอง ระดับสาม ยิ่งระดับสูงมากเท่าไหร่ก็ยิ่งแข็งแกร่งมากขึ้นเท่านั้น
พวกเขามีคนที่พวกเขาอยากปกป้อง ดังนั้นถึงแม้ว่ามันจะเสี่ยงอันตราย แต่ก็หวังว่าจะทำให้ตัวเองนั้นแข็งแกร่งยิ่งขึ้น!
“เช่นนั้น พวกเราไปกันเถอะ!”
มู่เฉียนซีนั้นคิดจะไปเอง แต่ก็จนปัญญาเพราะโดนจิ่วเยี่ยโอบกอดไว้ในอ้อมแขน ก่อนที่จะพรวดเข้าไปในหอฉงโหลวบนเมฆาอย่างรวดเร็ว ทั้งสองก็ยืนอยู่กลางอากาศอย่างสง่ามาก!
เห็นได้ชัดว่าความเร็วของเชียนอ้าวเซี่ยนั้นช้ามาก เขากล่าวขึ้นด้วยความโกรธเกรี้ยวว่า “ชายผู้นี้ช่างบัดซบยิ่งนัก นี่มันกำลังจะแสดงพลังอำนาจให้ข้าเห็นงั้นเหรอ ? ช่างน่ารังเกียจนัก คิดว่าตัวเองแข็งแกร่งแล้วจะเจ๋งนักรึไง!”
น่าหลานอวี้กล่าว “อย่ามัวแต่พูดไร้สาระอยู่เลย ซีเอ๋อร์เข้าไปนู้นแล้ว”
ใช่ มู่เฉียนซีถูกจิ่วเยี่ยพาเข้าไปในหอฉงโหลวแล้ว นั่นเป็นพื้นที่ที่สะอาดเป็นอย่างมาก
“ศาลาเลือนรางเก้าชั้นตื่นหรือยัง ?” จิ่วเยี่ยกล่าวถามอย่างเย็นชา
มู่เฉียนซีส่ายหน้าก่อนจะกล่าวขึ้นว่า “อาถิงใช้พลังมากเกินไปในคราเดียว ตอนนี้ยังไม่ตื่น หากเจ้าจะตามหาคน เกรงว่าตอนนี้อาถิงคงจะช่วยอะไรเจ้าไม่ได้”
จิ่วเยี่ยกล่าว “งั้นก็รอให้เขาตื่นขึ้นมาก่อน!”
จิ่วเยี่ยพามู่เฉียนซีเดินอยู่ในหอฉงโหลวบนเมฆา มู่เฉียนซีแอบคิดในใจว่า ‘หรือว่าก่อนที่อาถิงจะตื่นขึ้นมา เขาจะเป็นคนเดินทางไปกับนาง ?’
ในหอฉงโหลวบนเมฆานี้ไม่มีใครแม
