าพลังความเย็นยะเยือกจากน้ำแข็งหิมะของเชียนอ้าวเซี่ยอย่างมิอาจเทียบได้ สามารถทำให้ผู้คนเย็นถึงขั้วส่วนลึกในจิตวิญญาณเลยก็ว่าได้!
มู่อวู่ซวงที่ถูกมู่เฉียนซีดูแลเอาใจใส่อย่างมิอาจเทียบกับสิ่งใดได้ ในตอนนี้สายตาของเขาจ้องมองไปที่จิ่วเยี่ย ดวงตาอันอ่อนโยนคู่นั้น ตอนนี้ได้เปล่งประกายเป็นสีม่วงเงินราวกับปีศาจก็มิปาน
ความเย็นชานั้นมองไปที่จิ่วเยี่ยด้วยความยั่วยุ
ดวงตาของจิ่วเยี่ยพลันเปลี่ยนไป ยิ่งน่าสะพรึงกลัวมากขึ้น หากเขาลงมือแล้วล่ะก็ สามารถทำให้มู่อวู่ซวงที่อยู่ตรงหน้ากลายเป็นโครงกระดูกขาวได้อย่างง่ายดาย
มู่เฉียนซีรู้สึกได้ว่าบรรยากาศดูอันตรายมากขึ้น หลังจากที่นางทำแผลให้กับมู่อวู่ซวงเสร็จ นางก็หันไปพูดกับจิ่วเยี่ยว่า “จิ่วเยี่ย เจ้าไม่เป็นไรใช่ไหม!”
ไม่ใช่ว่าเขาควบคุมคำสาปนั้นไม่ได้ใช่ไหม! มู่เฉียนซีรู้สึกกลัดกลุ้มใจเล็กน้อย!
เมื่อก่อน นางไม่เคยกลัวคนไข้คนไหนมาก่อน ถึงแม้ว่าจะเป็นพิษโบราณของท่านอากำเริบ นางก็สามารถหาวิธีมายับยั้งได้
ทว่า สำหรับจิ่วเยี่ยแล้ว หากคำสาปของเขากำเริบขึ้น นางทำได้เพียงแค่ถูกเขากระทำเพื่อยับยั้งคำสาปเอาไว้เท่านั้น!
แค่จินตนาการ มู่เฉียนซีก็รู้สึกปวดเศียรเวียนเกล้ามาก!
ในที่สุด มู่เฉียนซีก็หันมาสนใจเขาแล้ว จิตสังหารที่แผ่ซ่านไปที่มู่อวู่ซวงนั้น จิ่วเยี่ยก็ดึงมันกลับมา
ถึงแม้ว่าเขาจะไม่รู้วิธีการเข้าหาคน ทว่า เขารู้ดี ว่าซีให้ความสำคัญกับมู่อวู่ซวงมากที่สุด หาก
