านั้น เขาไม่มีทางเชื่อเด็ดขาดว่าพวกเขาสามารถกระทำเรื่องเช่นนั้นได้!
เท่าที่พวกเขารู้มา ทั่วทั้งเซี่ยโจวล้วนแต่ไม่มีใครสามารถฆ่าผู้อาวุโสรองและพวกได้ อีกทั้งเป็นเพราะว่าเรื่องนี้มันช่างแปลกประหลาดยิ่งนัก เจ้าแห่งหุบเขาจึงได้สั่งให้ฝ่ายสู้รบอย่างพวกเขาลงมือ!
“เป็นพวกมัน! เป็นพวกมันจริง ๆ! ” เจ้าสำนักอวิ๋นจ้องเขม็งไปที่มู่เฉียนซี พวกเจ้าต้องตายแน่ ๆ!
ทันใดนั้นเอง เสียงที่ไร้เดียงสาก็ดังขึ้น!
“เจ้าสำนักอวิ๋น อย่ากล่าววาจาใส่ร้ายป้ายสีกันเช่นนี้สิ เจ้าใช้คำว่า ‘พวกมัน’ ต่อคนมากมายเช่นนี้ เป็นไปไม่ได้ที่พวกเราจะร่วมมือกันทำเช่นนั้น มันต้องมีกองกำลังหลักในการต่อสู้สิใช่ไหม ?”
“เจ้านั่นแหละ! เป็นเจ้า!”
มู่เฉียนซียิ่งกล่าวอย่างไร้เดียงสามากขึ้น “ท่านผู้สูงส่งแห่งหุบเขาหมอเทวดาทุกท่าน พวกท่านดูสิเขาใส่ร้ายข้า!”
“ผู้อาวุโสของสำนักนิกายระดับสอง อย่างน้อยก็ต้องมีพลังขั้นมหาจักรพรรดิแน่นอน! ข้าเป็นแค่ราชาแห่งภูต จะไปฆ่ายอดฝีมือขั้นมหาจักรพรรดิเนี่ยนะ พูดไปใครจะเชื่อ!”
มู่เฉียนซีกล่าวด้วยหน้าตาที่ไร้เดียงสาเช่นนี้ ทำให้ทุกคนอดขำจนท้องแข็งไม่ได้! พวกเขาต่างก็พูดในใจว่า ‘เมื่อก่อนพวกข้าก็ไม่เชื่อ แต่วันนี้ได้เห็นกับตาตัวเองแล้ว จำต้องเชื่อแล้ว!’
“นี่เจ้า……ก็เจ้านั่นแหละ……”
พรวด!
เจ้าสำนักอวิ๋นเยียนโกรธเป็นฟืนเป็นไฟจนกระอักเลือดคำโตออกมาอีกครั้ง
“เจ้าพูดดีดีซิ”
เห็นเขากระอักเลือดคำโตออกมาเช่นนี้ คนข
