ลกใจใช่หรือไม่ ว่าถูกวางยาพิษได้ยังไง ?”
ในชั่วพริบตา มู่เฉียนซีก็เอาเข็มยาขนาดเท่าหัวแม่มือออกมา
“นี่ นี่มันมีพิษจริง ๆ ด้วย!”
“แต่ หากข้าโดนพิษจริง ๆ แล้วทำไมข้าถึงไม่รู้!”
มู่เฉียนซีกล่าว “ถ้าหากข้าวางยาพิษแล้วเจ้าสังเกตเห็น หอหมอปีศาจก็คงไม่มีหน้าที่จะเปิดในเซี่ยโจวต่อไปแล้วหล่ะ”
“ยาพิษเข็มแรก ทำให้พลังวิญญาณของเจ้าคลุ้มคลั่ง ส่วนเข็มนี้ ทำให้เจ้าบ้าคลั่ง เป็นไง ?”
เมื่อมองไปที่เข็มยาเย็นยะเยือกนั้น ผู้อาวุโสสามก็หวาดกลัวเป็นอย่างยิ่ง!
เขาตะโกนขึ้นว่า “พี่ใหญ่! พี่รอง ช่วยข้าด้วย! ข้ายังไม่อยากตาย!”
“น้องสาม!”
ผู้อาวุโสทั้งสองไม่นึกไม่ฝันเลยว่าน้องสามของพวกเขาจะถูกเด็กสาวอายุสิบกว่าปีจัดการได้เช่นนี้ ทันทีที่พวกเขาหันมามอง ก็พบว่าสถานการณ์นั้นเลวร้ายกว่าที่เขาคิดไว้มาก!
“นังเด็กบ้า เจ้าหยุดเดี๋ยวนี้นะ!”
“นังเด็กบ้า เจ้ากล้าก็ลองสิ!”
ตูม!
พวกเขาตะโกนด้วยความโกรธเกรี้ยว ไม่เพียงแต่ยังไม่ได้เข้าไปขัดขวางให้มู่เฉียนซีหยุด แต่กลับโดนมู่อวู่ซวงและเชียนอ้าวเซี่ยโจมตีเสียก่อน
มู่อวู่ซวงกล่าวเสียงขรึมว่า “คู่ต่อสู้ของเจ้าคือข้า อย่าได้ตะโกนเสียงดังทำให้ซีเอ๋อร์หลานสาวข้าตกใจ!”
เชียนอ้าวเซี่ยกล่าวเสริมว่า “ท่านอาพูดถูก พวกเจ้า ตาเฒ่าทั้งสองคนอย่าได้ตะโกนเสียงดังไป หากเสียงของพวกเจ้าไปทำร้ายหูของเสี่ยวซีเอ๋อร์แล้วล่ะก็ข้าไม่ยอมแน่!”
“หุบปาก!” ในช่วงหัวเลี้ยวหัวต่อเช่นนี้แล้ว เชียนอ้าวเซี่
