ตั้งแต่ได้ชื่อว่านางเป็นอัจฉริยะ ตลอดเวลาที่ผ่านมานางก็เก็บตัวอยู่ในหมอกเมฆามาโดยตลอด นึกไม่ถึงเลยว่าในวันที่จะได้แสดงความยิ่งใหญ่ของนาง กลับถูกโดนเหยียบจนจมดินเช่นนี้
มู่เฉียนซีค่อย ๆ ย่างเท้าก้าวเดินไปตรงหน้าอวิ๋นเฟิ้ง “ต่อให้เจ้าไม่ยอมรับความพ่ายแพ้ เจ้าก็แพ้อยู่ดี”
“การเอาชนะเจ้า มันเป็นเพียงแค่การเก็บดอกเบี้ยเล็ก ๆ น้อย ๆ เท่านั้น แต่บัญชีแค้นจริง ๆ ข้าก็จะชำระให้สิ้นเช่นกัน!”
มู่เฉียนซียกมือขึ้น และหนีบเข็มยาเอาไว้สามเข็มที่นิ้วมืออันเรียวยาวนั้น!
หัวใจของอวิ๋นเฟิ้งสั่นหวิว นางรู้ดีว่ามันไม่ใช่ของดีเป็นแน่
“เจ้า เจ้าจะทำอะไร ? ”
ใบหน้าของมู่เฉียนซีคลับคล้ายว่าจะยิ้มแต่ก็ไม่ยิ้ม “คุณหนูใหญ่อวิ๋นเฟิ้ง น่าจะพอเดาออกนะ ? ”
เมื่อย้อนนึกถึงเรื่องราวที่ผ่านมา นางทำให้ดวงตาที่อ่อนโยนของท่านอาต้องสูญเสียการมองเห็นไป ถึงแม้ว่าตอนนี้ใบหน้าของมู่เฉียนจะมีรอยยิ้มเล็กน้อย ทว่า กลิ่นอายของจิตสังหารที่แผ่ซ่านออกมานั้นทำให้ทุกคนสามารถรับรู้ได้
ตอนนี้นางรู้สึกว่าตนเองควรจะเพิ่มพิษอีกสักหน่อยถึงจะถูก
“เจ้า……เจ้า……”
“เจ้ากล้ารึ! ที่นี่คือสำนักอวิ๋นเยียน หากเจ้ากล้าทำอะไรดวงตาข้าแล้วล่ะก็ ท่านพ่อข้าไม่ปล่อยเจ้าตายดีแน่”
มู่เฉียนซีกล่าว “ข้าเป็นคนที่มีแค้นก็ต้องชำระ สำนักอวิ๋นเยียนนะเหรอ ในเมื่อข้ากล้ามาเหยียบถึงที่นี่ ข้าย่อมไม่กลัวการตอบโต้ของสำนักอวิ๋นเยียนอยู่แล้ว!”
เข็มยาเข็มหนึ่งกำลังเข้าใก
