นกัน?
เชียนอ้าวเซี่ยที่มั่นใจในความงดงามของตัวเองมาโดยตลอด ตอนนี้เขาจำใจต้องยอมรับจริง ๆ ว่าชายหนุ่มผู้นี้รูปร่างหน้าตางดงามไม่ได้แย่ไปกว่าเขาเลย ความงามที่เหมือนจะตกตะกอนไปตามกาลเวลา ดูมีเสน่ห์ที่ไปอีกแบบ
เมื่อเห็นร่างที่คุ้นเคยนี้ปรากฏอยู่ด้านหน้า ดวงตาของมู่เฉียนซีก็ฉายแววตื่นเต้นขึ้น “ชิงอิ่ง! เจ้าตื่นแล้ว! ”
ชิงอิ่งมายืนตรงหน้ามู่เฉียนซี และกล่าวว่า “เสี่ยวซี เสี่ยวซี……”
“อืม! ข้าอยู่นี่! ”
“ไม่เป็นอะไรนะ! ”
“ข้าไม่เป็นไร”
“หิว! ”
มุมปากของมู่เฉียนซีกระตุกเล็กน้อย นี่แหละ ประเด็นสำคัญ!
มู่เฉียนซีโบกมือ เอายาวิญญาณที่ติดตัวมาทั้งหมดออกมา และกล่าวว่า “กินเถอะ! ไม่ต้องเกรงใจ”
เม็ดยาวิญญาณอันล้ำค่าเช่นนั้นถูกกลืนลงไปราวกับน้ำดื่ม ทุกคนเห็นเช่นนี้ต่างก็อึ้งกันไป ต่อให้เป็นนักปรุงยาก็ไม่ควรที่จะฟุ่มเฟือยเช่นนี้!
“อ๊าาาาาา! เสี่ยวซีเอ๋อร์ ข้ากำลังจะตายแล้ว รีบช่วยข้าเร็ว! ”
การบาดเจ็บเพียงเล็กน้อยเช่นนี้ ไม่สามารถทำให้ผู้มีพลังวิญญาณขั้นมหาจักรพรรดิตายได้ ทว่า บนกระบี่นั่นมีพิษ
มู่เฉียนซีกล่าว “เจ้ารักษาเองเถอะ! คนไข้เช่นเจ้า ข้ารักษาไม่ลง! ”
ปังงง!
มู่เฉียนซีโยนเชียนอ้าวเซี่ยให้กับน่าหลานอวี้
ไม่ว่ายังไงก็เป็นสหายที่เติบโตมาด้วยกัน น่าหลานอวี้จึงเอายาวิญญาณที่ดีที่สุดออกมาเพื่อรักษาอาการของเขา
อวิ๋นปู้ป้ายกล่าวถามว่า “แม่นางมู่ ไม่รู้ว่าตอนนี้ศิษย์สำนักอวิ๋นเยียนของข้าเป็นยังไงบ้าง?
