ันดร์ เจดีย์เทพหนานอู้ หอฉงโหลวบนเมฆา มาตอนนี้ยังมีต้นไม้โบราณประหลาดนี้ที่ต้องการที่จะควบคุมสิ่งมีชีวิตในใต้หล้า
“เสี่ยวหง อู๋ตี้ พวกเจ้าทั้งสองออกมาเร็วเข้า!” มู่เฉียนซีเรียกทั้งสองตัวออกมาก่อนที่ต้นไม้โบราณจะโจมตี
ทันทีที่ทั้งสองออกมา อู๋ตี้ก็เปิดแผนสุดท้ายและเสี่ยวหงก็โจมตีอย่างบ้าคลั่งด้วยเปลวไฟ
— ตูม! ตูม —
ทว่าสิ่งที่แปลกประหลาดคือการโจมตีของสัตว์ศักดิ์สิทธิ์ระดับสาม ไม่สามารถสร้างความเสียหายให้กับเจ้าสัตว์ประหลาดต้นไม้ต้นนี้ได้แม้แต่น้อย
“อาถิง ยังมีวิธีอื่นอีกหรือไม่ ?” มู่เฉียนซีถามอย่างร้อนรน
“อืม ข้าจะใช้กระบวนท่าสุดท้าย เวลาย้อนกลับ!”
ทว่ามันไม่ได้ผล
มู่เฉียนซีถามขึ้นว่า “อาถิง เจ้า… เจ้าคงไม่ได้ล้มเหลวหรอกนะ”
อาถิงกล่าวอย่างโมโห “ไม่ใช่ว่าล้มเหลวแต่เป็นเพราะเจ้าสัตว์ประหลาดตัวนี้ไม่รู้ว่ามีชีวิตอยู่มานานแค่ไหนแล้ว พลังในตอนนี้ของข้าไม่สามารถทําให้มันกลายเป็นต้นกล้าขนาดเล็กได้”
เวลานี้ศาลาเรือนรางเก้าชั้นควบคุมเวลาได้อย่างจํากัด ใบหน้าอาถิงแดงก่ำ เขากล่าว “ข้าจะพยายามทําให้ดีที่สุดเพื่อให้ความแข็งแกร่งของมันไหลย้อนกลับไปยังจุดที่อ่อนแอที่สุด เจ้ารีบหนีไปซะ!”
— ตูม! —
“พลังของข้า อ๊าก! พลังของข้า…” ต้นไม้โบราณรู้สึกว่าพลังของมันกำลังอ่อนแอลง มันตะโกนร้องเสียงดัง
“เจ้าทําอะไรกับข้า ? มนุษย์…” มันคําราม แต่กลับไม่สามารถทำให้พลังเลิกอ่อนแอลงได้ “อ๊าก!ศาลานิรันดร์เป็นศา
