มองเชียนอ้าวเซี่ยและกล่าวขึ้นว่า “พามาใช้ประโยชน์ได้หรือเปล่าเนี่ย? ”
เชียนอ้าวเซี่ยกล่าว “เอ่อ……จริง ๆ แล้วข้าก็ไม่แน่ใจเหมือนกันอ่ะ แต่ก็ลองดู! ”
“ลองได้ แต่อย่างให้ถึงกับทำร้ายตัวเองล่ะ”
เชียนอ้าวเซี่ยกล่าวอย่างตื่นเต้นว่า “เสี่ยวซีซีเป็นห่วงข้า”
น่าหลานอวี้กล่าวแทรกขึ้นมาว่า “ซีเอ๋อร์ก็แค่กลัวว่าเลือดเจ้าจะหมดตัว เอาใช้ประโยชน์ไม่ได้! ”
เชียนอ้าวเซี่ยจ้องหน้าน่าหลานอวี้อย่างดุเดือด มู่เฉียนซีกล่าว “น่าหลานเข้าใจข้าจริง ๆ”
เชียนอ้าวเซี่ยทำได้แค่ดุด่าต่อว่าน่าหลานอวี้อยู่ในใจ จากนั้นก็เอามีดกรีดนิ้วตัวเองและเปิดประตูเมืองอย่างเชื่อฟัง!
เลือดเพียงหยดเดียวก็เพียงพอแล้วที่จะเปิดดินแดนลึกลับ แต่การจะเปิดประตูเมืองน้ำแข็งหิมะนี้ เลือดเพียงแค่หยดเดียวมันไม่พอ!
เชียนอ้าวเซี่ย “ข้าไม่เชื่อว่าจะเปิดมันไม่ได้! ”
ต่อก ต่อก ต่อก!
หลังจากที่เลือดอันบริสุทธิ์สีแดงสดสามหยดได้หยอดลง
ตูมมมม!
เกิดเสียงดังสนั่นขึ้น ด้วยเสียงที่ดังสนั่นนี้ ดูเหมือนว่าเมืองน้ำแข็งหิมะที่หลับใหลมาเป็นเวลาหลายร้อยปีได้ตื่นขึ้นแล้ว
ฉ่าาาาาาาาา!
ประตูเมืองตรงหน้าค่อย ๆ เปิดออกอย่างช้า ๆ
หลังจากที่ประตูเมืองถูกเปิดออก ทุกอย่างภายในเมืองนั้นสวยงามตระการตายิ่งนัก แต่สิ่งที่น่าเสียดายที่สุดก็คือที่นี่ไม่มีใครอยู่แม้แต่คนเดียว
เชียนอ้าวเซี่ยกล่าว “ถึงเมืองน้ำแข็งหิมะแล้ว พวกเราจะปลอดภัย ด้านในไม่มีอันตรายอะไร จากนั้นเราก็ไปที
