“โอ้! เสี่ยวซีซีร้ายกาจจริง ๆ” เชียนอ้าวเซี่ยกล่าวอย่างตื่นตาตื่นใจ
“ซีเอ๋อร์ เจ้านั้นร้ายมากจริง ๆ” น่าหลานอวี้เองก็กล่าวขึ้นมา
แต่ทว่าอารมณ์ของพวกเม่ยเอ๋อร์นั้น กลับตรงกันข้ามกับพวกเขาโดยสิ้นเชิง เมื่อเห็นว่ามู่เฉียนซีกินยาเม็ดเข้าไปแล้วพลังวิญญาณฟื้นฟูขึ้นมาอย่างรวดเร็ว พวกเขาก็แทบกระอักเลือดไปตาม ๆ กัน
ใช่! เหตุใดพวกเขาถึงลืมไปได้ว่าเด็กสาวผู้นี้เป็นนักปรุงยาผู้หนึ่ง แต่ถึงนางจะเป็นนักปรุงยา พวกเขาก็ไม่เคยพบเห็นนักปรุงยาที่ใดนำเอายาเม็ดชั้นดีเหล่านี้มากินเข้าไปราวกับดื่มน้ำเช่นนี้เลย
แม้ว่านักปรุงยาจะถือยาจํานวนมาก พวกเขาก็ไม่เคยเห็นยาที่สามารถฟื้นฟูพลังชีวิตได้อย่างรวดเร็ว
มุมปากของมู่เฉียนซีโค้งขึ้นเล็กน้อย “หึ ๆ ตั้งรับกระบวนท่าให้ดี ๆ ล่ะ”
“มังกรเพลิงสังหาร!”
— ครืนนนนน! —เดิมทีในการต่อสู้แบบเผาผลาญพลังนั้น พวกเขาสิ้นเปลืองพลังไปพอ ๆ กัน แต่มาตอนนี้มู่เฉียนซีโจมตีโถมใส่อย่างไม่ยั้ง หากพวกเขาสามารถต้านทานได้ นั่นก็เป็นเรื่องแปลกแล้ว
— ปึก! ปึก! ปึก! —
พวกเขาแต่ละคนล้วนเป็นอัมพาตและร่วงลงไปกองบนพื้น แม้แต่แรงที่จะยืนขึ้นมาก็ยังไม่มี
— โฟ่ว! —
เปลวเพลิงแดงฉานห้อมล้อมเหล่าจิ้งจอกเหล่านั้นเอาไว้ มันเผาไหม้เสียจนไม่เหลือแม้แต่เศษธุลี
— แกรก! —
แกนวิญญาณของแมงป่องพิษนั้นถูกขุดออกมา อู๋ตี้กัดเข้าไปคำหนึ่ง แต่แล้วมันก็กล่าวขึ้นอย่างรังเกียจ “ถุย! แกนวิญญาณของสัตว์ศักดิ์ระดับหนึ่
