ดียวก็สามารถทำให้กู่เหล่านี้ตายสิ้นไปร่างสีม่วงกะพริบ และเข็มยาเข็มหนึ่งก็ปักลงตรงไหล่ของสนมเฉียน มู่เฉียนซีขมวดคิ้วพลางกล่าวขึ้นว่า “ข้าเป็นคนที่ไม่ชอบเล่นแมลงพวกนี้เอาซะเลย แล้วก็ไม่ชอบให้ใครเอาแมลงพวกนี้มาลอบกัดข้าด้วย”“เจ้าก็รู้ว่าสถานะของข้าเป็นใคร เอาของพวกนี้มาเล่นกับข้า ช่างไม่เจียมตัวเอาซะเลย! ”หลังของสนมเฉียนตอนนี้เหงื่อที่เย็นยะเยือกไหลพรากและเปียกโชก นาง……นางรู้สึกได้ว่าสาวน้อยผู้นี้ไม่ได้เป็นผู้ชนะจากงานใหญ่นักปรุงยาร้อยปีธรรมดา วิธีการของนางช่างร้ายกาจยิ่งนัก ต่อให้เป็นหมอปีศาจผู้โด่งดังก็คงจะทำไม่ได้เช่นนี้มู่เฉียนซีกล่าว “ที่เจ้าพูดบางทีมันก็ถูกนะ แต่การที่เจ้าลอบโจมตีข้าเมื่อครู่ ยังไงข้าก็ต้องเอาคืน! ”ชั่วครู่หนึ่งกู่พิษในร่างของนางก็เริ่มจลาจล และใบหน้าของนางก็เริ่มบิดเบี้ยว!“คุณหนูมู่ ได้โปรดไว้ชีวิตด้วย! ข้าไม่ได้ตั้งใจจะลงมือกับเจ้า ขอเพียงแค่เจ้าไว้ชีวิตข้า ข้ายอมทำตามเจ้าสั่งทุกอย่าง! ”เข็มยานั้นที่มอบให้แก่นาง ทำให้นางกลายเป็นสวะไร้ประโยชน์ไปโดยสิ้นเชิงมู่เฉียนซีกล่าว “เจ้าสวะเซี่ย จะจัดการยังไงต่อก็แล้วแต่เจ้าก็แล้วกัน! ”“นางเป็นคนของเสด็จพ่อ รอให้เสด็จพ่อฟื้นขึ้นมาแล้วค่อยให้เขาจัดการเองก็แล้วกัน” ใบหน้าของเชียนอ้าวเซี่ยดูเฉยเมยพิษกู่ได้รับการแก้แล้ว ในที่สุดฮ่องเต้เหวินเต๋อก็ฟื้นขึ้นมา ในขณะที่เขาได้เห็นมู่เฉียนซี เขาก็รู้ได้ทันทีว่าเหตุใดบุตรชายของเขาถึ
