่ายเลยที่จะหาเวลาโอกาสอันเล็กน้อยที่จะเผชิญกับเจ้าเด็กนั่นได้ แต่กลับไม่ได้ฆ่าเจ้าเด็กนั่นไปในทันที มาตอนนี้มีปัญหาใหญ่เสียแล้ว สีหน้าของรองหัวหน้าหออสูรทมิฬขาวซีด ต่อจากนี้ไปเขาจะต้องเผชิญการถล่มโจมตีจากอู๋ตี้และเสี่ยวหงเป็นแน่
“เพลิงเผาสวรรค์!”
— พรืด! —
หลังจากถล่มโจมตีไปหลายกระบวนท่า รองหัวหน้าหออสูรทมิฬก็กระอักเลือดออกมาอย่างรวดเร็ว เขากล่าวขึ้นอย่างโกรธเกรี้ยว “หมอปีศาจมู่ซี หากเจ้าแน่จริงก็มาสู้กับข้าตัวต่อตัว!”
อู๋ตี้กล่าวด้วยน้ำเสียงเย็นชา “เจ้านี่ช่างน่าไม่อายดีแท้! ระดับของเจ้าสูงกว่านายท่านของข้าตั้งหนึ่งระดับเต็ม ๆ ยังจะมาบอกว่าต้องการสู้ตัวต่อตัวอีก หน้าไม่อาย! หน้าไม่อาย!” “ใช่แล้ว! ตีมันให้ตาย” เสี่ยวหงกล่าวขึ้นอย่างเกรี้ยวโกรธ
มู่เฉียนซีเองก็กล่าวขึ้นอย่างจนปัญญา “พวกเจ้านี่นะ ช่างโหดร้ายยิ่งนัก รองหัวหน้าหออสูรทมิฬผู้นี้ จับเป็นเสียจะดีกว่า”
เวลานี้รองหัวหน้าหออสูรทมิฬอยากที่จะพลิกตาขาวขึ้นมาแล้วสลบไปจริง ๆ ไว้ชีวิตเอาไว้ เกรงว่ามันน่าจะอนาถเสียกว่าฆ่าทิ้งไปทีเดียว
ที่หอการค้าอันดับหนึ่ง เรื่องมงคลได้กลายเป็นเรื่องวุ่นวายขึ้นมา โชคดีที่ทั้งสองคนรับมือเอาไว้ได้ และเรื่องราวทั้งหมดก็จบสิ้นลง
หัวหน้าหอการค้าน่าหลานมองลูกชายของตนที่เติบโตเป็นผู้ใหญ่ขึ้นมาแล้ว เขากล่าวว่า “จัดการให้สะอาดเรียบร้อย พรุ่งนี้ทั้งหอการค้าจะมีการประชุมใหญ่ ไม่ว่าผู้ใดก็ห้ามขาดประชุมทั้งน
