นดั่งตัวละครในฝัน ได้นำพาเหล่าคนชุดดำอันตรธานหายไปต่อหน้าต่อตาของพวกเขา
น่าหลานอวี้เองก็จะต้องจัดการเรื่องที่เหลือจากนี้ ส่วนเชียนอ้าวเซี่ยที่ยืนเป็นวัตถุและคอยมองดูจากด้านข้างนั้น ได้ถูกทอดทิ้งไว้ด้านข้าง เชียนอ้าวเซี่ยนรีบวิ่งตามมู่เฉียนซีไปแล้วกล่าวขึ้น “ซีเอ๋อร์น้อย รอข้าด้วย”
“เจ้ายังเก็บลมหายใจของเจ้าหมอนั่นไว้ จะต้องทำเรื่องที่น่าสนใจเป็นอย่างมากแน่ ๆ ข้าสามารถเข้าร่วมด้วยได้หรือไม่ ?” เชียนอ้าวเซี่ยสิ้นเปลืองแรงทั้งหมดที่มีเพื่อตามมู่เฉียนซีให้ทัน
มู่เฉียนซีมองเขาอย่างพินิจพิจารณา “อืม… ข้าจะต้องสอบสวนเขาให้ดีเสียหน่อย แต่ทว่าปากของพวกหออสูรทมิฬนั้นปิดแน่นสนิทมาแต่ไหนแต่ไร กอปรกับสถานะตัวตนของเขา ก็ยิ่งทำให้ยากที่ถามอะไรออกมาได้เข้าไปอีก เช่นนั้นแล้วข้าจึงอยากให้เจ้าช่วยอะไรอย่างหนึ่ง”
เชียนอ้าวเซี่ยกล่าวอย่างตื่นเต้น “เรื่องการสอบสวนนี้ ข้าค่อนข้างถนัด ซีซีน้อยอยากจะรู้อะไรหรือ ? ข้าจะต้องถามออกมาให้ได้แน่ ๆ”
“เรื่องนั้นไม่จำเป็น องค์รัชทายาทเซี่ยมีรูปโฉมที่งดงาม ขอแค่เพียงเจ้าใช้กลลวงสาวงาม ก็คงจะทำให้เขาหลงไหลเสียจนไร้จิตวิญญาณและยอมพูดทุกอย่าง เจ้าว่าใช่หรือไม่ล่ะ ?” มู่เฉียนซียิ้มอย่างชั่วร้าย
ใบหน้าของเชียนอ้าวเซี่ยนั้นยิ้มค้างเอาไว้ เขากล่าวขึ้นด้วยท่าทางน่าสงสารว่า “ซีเอ๋อร์น้อย เจ้ากำลังล้อเล่นใช่หรือไม่ ? ฮือ ๆ เหตุใดเจ้าจึงทำได้ลง ?”
.
