ในขณะที่มู่เฉียนซีกำลังจะให้อาถิงหยุดเวลานั้น มีใครบางคนคนกระโจนออกมาทำตนเป็นวรีบุรษช่วยหญิงงาม
คนผู้นั้นมาในอาภรณ์สีขาว ผมสีดำของเขาปลิวสะบัดกลางความมืด ใบหน้าที่งดงามปราณีตนั้นราวกับเทพผู้สูงส่งก็มิปาน
จวินโม่ซี ราชาโอสถจวินโม่ซีมาแล้ว
มุมปากของจวินโม่ซียกเป็นรอยยิ้มเย้ยหยัน “พวกเจ้าหุบเขาหมอเทวดา นับวันยิ่งไร้ยางอายเข้าไปทุกที แม้แต่เด็กสาวผู้หนึ่งก็ยังไปรังแก หน้าไม่อาย”
“เจ้าคือไอ้หนูตระกูลจวิน!” ใบหน้าของจวินโม่ซีนั้นโดดเด่นเกินไป แค่เพียงเคยพบเจอเขาก็ยากที่จะลืมลงได้ ยิ่งไปกว่านั้น เขายังเคยอยู่ที่หุบเขาหมอเทวดาในช่วงเวลาหนึ่ง ดังนั้นแล้วผู้อาวุโสที่สี่จึงจดจำเขาได้
ผู้อาวุโสที่สี่กล่าวขึ้น “เจ้าหนุ่มตระกูลจวิน เจ้าให้พวกเราหาตัวอย่างยากลำบาก ไม่นึกเลยว่าวันนี้ เพื่อที่เจ้าจะได้เป็นวีรบุรุษช่วยสาวงาม เจ้ากลับเข้ามาหาถึงที่ ข้าขอเตือนให้เจ้ารีบส่งม้วนไม้ไผ่แผนที่หม้อเทพนิรันดร์ออกมา ข้านั้นยังสามารถเห็นแก่หน้าของตระกูลจวินได้ ให้เจ้าได้ตายอย่างศพสวย”
“ศพสวยงั้นหรือ ? ข้าคิดว่าไม่จำเป็นที่จะต้องมอบสิ่งนั้นให้แก่พวกไร้ยางอาย ดังนั้น…”
— ตูม! —
จวินโม่ซีลงมือในทันที
มู่เฉียนซีเองก็ประหลาดใจอยู่บ้าง ไม่ได้เจอกับเขามาสักพักหนึ่ง คิดไม่ถึงเลยว่าพลังความสามารถของเขาจะพุ่งขึ้นไปสูงถึงเพียงนี้ ในตอนที่จวินโม่ซีกำลังลงมือ เขาก็กล่าวขึ้น “สาวน้อย เจ้ารีบไปเร็วเข้า!”
มู่เฉียนซี “ปล่อยให้
