ให้เด็กสาวนั่นหนีไปได้เด็ดขาด!”พวกเขานั้นไล่ตามมู่เฉียนซีไปพร้อมกับทำการสกัดกั้นพิษไปด้วยในเวลาเดียวกัน ในที่สุดมุมมุมหนึ่งในทวีปเซี่ยโจว พวกเขาก็ดักมู่เฉียนซีเอาไว้ได้ พิษของนางนั้นไม่ได้มีผลอะไรมากนักกับระดับมหาจักรพรรดิ แต่สำหรับพวกระดับจักรพรรดิเหล่านั้น กลับต้องกินยาเสียจนเบื่อหน่าย พวกเขามองไปทางมู่เฉียนซีด้วยสีหน้าไม่เป็นมิตร“สาวน้อย เจ้าช่างกล้านัก! กล้าที่จะใช้พิษกับพวกเราเหล่าลูกศิษย์แห่งหุบเขาหมอเทวดา”“ข้ารู้สึกว่าศิษย์แห่งหุบเขาหมอเทวดาก็ไม่เท่าไร! พวกเจ้าโดนพิษของข้าไป แต่กลับใช้เวลานานสองนานกว่าจะรู้ตัว ช่างเชื่องช้าเสียจริง” มู่เฉียนซีกล่าวเหยียดหยามผู้อาวุโสที่สี่หรี่ตามองมู่เฉียนซี เด็กสาวผู้นี้ไม่เพียงแต่มีพรสวรรค์การปรุงยาที่เหนือกว่าคนทั่วไป ความสามารถในการปรุงพิษก็แกร่งเป็นอย่างมาก นับว่าเป็นความสามารถพิเศษที่หาได้ยากเมื่อเหล่าลูกศิษย์เห็นผู้อาวุโสที่สี่เป็นผู้ที่รักในผู้ที่มีความสามารถและเกิดความใจอ่อนขึ้นมา ลูกศิษย์คนโตของเขาจึงกล่าวขึ้น “ท่านอาจารย์ เจ้าเด็กผู้นี้จะเอาไว้ไม่ได้นะขอรับ ด้วยนิสัยหยิ่งยโสโอหังและเอาแต่ใจของนาง แม้ท่านจะเลี้ยงสั่งสอนนางไป อย่างไรเสียนางก็เป็นหมาป่าตาขาวที่เลี้ยงไม่เชื่อง”ผู้อาวุโสที่สี่เข้าใจแจ่มแจ้งขึ้นมาทันใด “เจ้าพูดมิผิด หากชุบเลี้ยงนาง เกรงว่าจะเป็นการเลี้ยงเสือไว้เป็นภัยภายหลัง ฆ่าทิ้งเสียจะดีกว่า”.
ในคืนวันนั้น ผู้อาวุ
