ิ่งยโสโอหังและเอาแต่ใจของนาง แม้ท่านจะเลี้ยงสั่งสอนนางไป อย่างไรเสียนางก็เป็นหมาป่าตาขาวที่เลี้ยงไม่เชื่อง”ผู้อาวุโสที่สี่เข้าใจแจ่มแจ้งขึ้นมาทันใด “เจ้าพูดมิผิด หากชุบเลี้ยงนาง เกรงว่าจะเป็นการเลี้ยงเสือไว้เป็นภัยภายหลัง ฆ่าทิ้งเสียจะดีกว่า”.
มู่เฉียนซียังไม่ได้เข้านอน นางกำลังจิบชาอย่างช้า ๆ เมื่อรับรู้ถึงการมา นางก็กล่าวขึ้นด้วยเสียงเย็นชาว่า “ท่านอายุปูนนี้แล้วแต่กลับมาโดยที่ไม่ได้รับเชิญ ไม่ได้รับการสั่งสอนมาหรืออย่างไร ?”
ผู้อาวุโสที่สี่แค่นเสียงเย็นชา “สาวน้อย เจ้ายังไม่ตายจริง ๆ จงบอกข้ามา เจ้านั้นมีร่างกายที่พิษทั้งร้อยชนิดไม่สามารถทำอะไรได้ใช่หรือไม่ ?”
มู่เฉียนซีกล่าวอย่างไม่แยแส “หากใช่แล้วจะเป็นเช่นไร ? และถ้าหากไม่ใช่ล่ะจะเป็นเช่นไร ? มันไม่ได้เกี่ยวอะไรกับผู้เฒ่าเช่นท่านเลย”
“ถ้าหากว่าใช่ละก็ ข้าสามารถให้โอกาสเจ้าได้อีกครั้ง”
บรรดาศิษย์หลายคนที่อยู่ข้างกายเขานั้นล้วนตะลึงตาค้าง ในเมื่ออาจารย์ให้โอกาสแม่สาวน้อยผู้นี้อีกครั้งหนึ่ง ใครเล่าจะไม่ตกใจ ดูเหมือนว่าท่านอาจารย์จะให้ความสำคัญกับเด็กสาวผู้นี้อย่างมาก ถ้าหากว่านางได้เข้ามาในสำนักจริง ๆ นั่นจะเป็นผลเสียต่อพวกเขาเหล่าศิษย์เก่าแน่นอน มู่เฉียนซี “โอกาสของท่านนั้นอย่าได้ให้ข้าเลย ถึงแม้ว่าจะให้โอกาสข้าถึงร้อยครั้ง ข้าก็จะไม่ตอบตกลงกับสวะเฒ่าเช่นท่านหรอก”
สวะเฒ่า!
ผู้อาวุโสที่สี่แทบกระอักเลือดออกมา เขาทนไม่ได้อีกต่
