พวกเราเหล่าลูกศิษย์แห่งหุบเขาหมอเทวดา”“ข้ารู้สึกว่าศิษย์แห่งหุบเขาหมอเทวดาก็ไม่เท่าไร! พวกเจ้าโดนพิษของข้าไป แต่กลับใช้เวลานานสองนานกว่าจะรู้ตัว ช่างเชื่องช้าเสียจริง” มู่เฉียนซีกล่าวเหยียดหยามผู้อาวุโสที่สี่หรี่ตามองมู่เฉียนซี เด็กสาวผู้นี้ไม่เพียงแต่มีพรสวรรค์การปรุงยาที่เหนือกว่าคนทั่วไป ความสามารถในการปรุงพิษก็แกร่งเป็นอย่างมาก นับว่าเป็นความสามารถพิเศษที่หาได้ยากเมื่อเหล่าลูกศิษย์เห็นผู้อาวุโสที่สี่เป็นผู้ที่รักในผู้ที่มีความสามารถและเกิดความใจอ่อนขึ้นมา ลูกศิษย์คนโตของเขาจึงกล่าวขึ้น “ท่านอาจารย์ เจ้าเด็กผู้นี้จะเอาไว้ไม่ได้นะขอรับ ด้วยนิสัยหยิ่งยโสโอหังและเอาแต่ใจของนาง แม้ท่านจะเลี้ยงสั่งสอนนางไป อย่างไรเสียนางก็เป็นหมาป่าตาขาวที่เลี้ยงไม่เชื่อง”ผู้อาวุโสที่สี่เข้าใจแจ่มแจ้งขึ้นมาทันใด “เจ้าพูดมิผิด หากชุบเลี้ยงนาง เกรงว่าจะเป็นการเลี้ยงเสือไว้เป็นภัยภายหลัง ฆ่าทิ้งเสียจะดีกว่า”.
พวกเขาถือว่ารู้จักนิสัยของผู้เป็นอาจารย์ดี เจ้าเด็กนั่นไม่ไว้หน้าท่านอาจารย์เช่นนี้ ความตายเป็นสิ่งที่แน่นอนสำหรับนาง
ในคืนวันนั้น ผู้อาวุโสที่สี่รู้ว่ามู่เฉียนซียังไม่ตาย ท้ายที่สุดเขาจึงเคลื่อนไหวไปยังหอหมอปีศาจมู่เฉียนซียังไม่ได้เข้านอน นางกำลังจิบชาอย่างช้า ๆ เมื่อรับรู้ถึงการมา นางก็กล่าวขึ้นด้วยเสียงเย็นชาว่า “ท่านอายุปูนนี้แล้วแต่กลับมาโดยที่ไม่ได้รับเชิญ ไม่ได้รับการสั่งสอนมาหรืออย่างไร ?”
