ายุก็แก่ถึงปูนนี้แล้ว แต่กลับมาทำร้ายรังแกเด็กผู้หญิงอายุเพียงแค่สิบหกปีต่อหน้าผู้คนมากมายเช่นนี้ ไม่รู้สึกอับอายขายขี้หน้าบ้างเหรอ? ”
“เจ้าไม่รู้สึกอับอายก็ไม่เป็นไรนะ แต่ทุกคนที่นี่รวมไปถึงดอกไม้ใบหญ้าบริเวณนี้ ล้วนแต่อับอายขายขี้หน้าแทนเจ้ามากเลยหล่ะ! ”
เดิมทีก็โกรธมากพออยู่แล้ว แต่เมื่อได้ยินวาจาเช่นนี้ของมู่เฉียนซี ความโกรธของเขาก็ยิ่งทวีเพิ่มมากขึ้นจนหน้าดำหน้าเขียวไปหมด
“ช่างเป็นเด็กที่มีคารมคมคายพูดจาได้ฉะฉานจริง ๆ เจ้าคิดว่าการที่เจ้าพูดจาเช่นนี้แล้วข้าจะไม่กล้าฆ่าเจ้างั้นรึ? ”
มู่เฉียนซีกล่าว “หากเจ้าอยากทำให้ชื่อเสียงของตัวเองและชื่อเสียงของสำนักระดับสองฉาวโฉ่ ก็รีบฆ่าข้าซะสิ! ” มู่เฉียนซีมองเขาอย่างยั่วยุ ไร้ซึ่งความหวาดกลัว
แน่นอนว่านางนั้นรู้ดี ว่าคนของหุบเขาหมอเทวดาสามารถกระทำเรื่องที่น่าไร้ยางอายได้ทุกอย่าง ดังนั้นนางจึงให้อาถิงเตรียมตัวรับมือเอาไว้แล้ว
และต่อให้คนพวกนี้คิดจะลงมือทำร้ายนางขึ้นมาจริง ๆ ภายใต้การปกป้องของศาลานิรันดร์แล้ว พวกเขาไม่มีทางทำได้สำเร็จ สายตาของทุกคนจ้องมองไปที่มู่เฉียนซีผู้ไร้ซึ่งความหวาดกลัว วันนี้ไม่เพียงแต่นางจะกลายเป็นอัจฉริยะนักปรุงยาอันดับหนึ่งของเซี่ยโจว แต่นางยังกลายเป็นผู้กล้าหาญอันดับหนึ่งในเซี่ยโจวอีกด้วย
.
