้นางกลับไปวังตะวันออกด้วยก็ยังไม่เท่าไร แต่หากมีใครไปทำให้เขารู้สึกขัดใจ ผู้นั้นก็จะได้พบเจอกับความซวยถึงขีดสุด เหมือนดั่งเช่นหอหลิงเมี่ยวในวันนี้
มู่หรงรุ่ยถามขึ้น “ท่านผู้นำหอหมอปีศาจ พวกเราจะไม่ไปห้ามปรามองค์รัชทายาทหรอกหรือ ?”
มู่เฉียนซีกล่าว “วันนี้เขาทำให้ข้ารำคาญแทบตาย ปล่อยให้เขาไปสร้างปัญหาเถอะ”
นี่ไม่ได้เป็นเพียงแค่การจัดการกับภัยซ่อนเร้นฝั่งตรงข้ามเท่านั้น แต่ยังเป็นการปิดกั้นตัวต่อเชียนอ้าวเซี่ยอีกด้วย
องค์รัชทายาทเซี่ยปกป้องหอหมอปีศาจเสียขนาดนั้น แน่นอนว่าก็ไม่มีใครกล้าสงสัยในหอหมอปีศาจอีกต่อไป
หอหมอปีศาจเปิดกิจการได้อย่างราบรื่น กิจการนั้นดีวันดีคืน ทั้งหมดนี้ล้วนเป็นไปตามลำดับขั้นตอน ส่วนมู่หรงรุ่ยที่เป็นเถ้าแก่ใหญ่ก็นับวันยิ่งทำงานได้คุ้นชินมือมากขึ้น
…
น่าหลานอวี้กับเชียนอ้าวเซี่ยมาเยี่ยมเยียนอีกครั้งหนึ่ง น่าหลานอวี้นั้นมาเพื่อเยี่ยมมู่ซี ส่วนเชียนอ้าวเซี่ยมาเพื่อติดตามถามว่ามู่เฉียนซีนั้นอยู่หนใด
นางนั้นยืนอยู่ตรงหน้าของพวกเขาทั้งสองชัด ๆ แต่ทว่าพวกเขากลับจำไม่ได้ ต้องบอกเลยว่าการใช้ใบหน้าของผู้ที่นางได้ทำพันธสัญญาด้วยนั้น ช่างทำให้ผู้อื่นยากที่จะแยกแยะได้จริง ๆ
นี่คือรูปลักษณ์ที่สมบูรณ์แบบที่สุด
“มู่ซี เมื่อไรเจ้าจะยอมให้ซีเอ๋อร์น้อยออกมาเสียที ซีเอ๋อร์น้อยนั้นอยู่ในเมืองเซี่ยตู ข้ามั่นใจและแน่ใจมาก”
มู่เฉียนซีกล่าวอย่างเฉยเมย “ใช่แล้ว ดูเหมือนว่าข่าวสารจากหอเ
